Czy można uchronić się przed odpowiedzialnością w przypadku nie przyklejenia winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu?

Duże wątpliwości wśród przewoźników wzbudza zagadnienie czy organy kontrolne mają podstawę ku temu, aby nakładać kary pieniężne na przedsiębiorców, w przypadku nieprawidłowego użytkowania kart opłat, uiszczanych za przejazd do drogach krajowych.
Na wstępie należy wyjaśnić, że obowiązek uiszczania w/w opłat wynika z art. 42 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmioty wykonujące przewóz drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych.
Od powyższego obowiązku istnieją jednak wyłączenia w stosunku do:

1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

2) pojazdów transportu kombinowanego;

3) pojazdów realizujących komunikację miejską;

4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne;

5) pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton.
Stawki opłaty drogowej uzależnione są od czasu przejazdu po drogach krajowych, rodzaju pojazdu samochodowego i liczby osi oraz emisji spalin pojazdu a ich maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1 800 euro rocznie.
Zgodnie z art. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. (Dz.U. Nr 86, poz. 721) w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, karta opłaty składa się z dwóch części, mianowicie:
1) winiety samoprzylepnej, zwanej „winietą”, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;
2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.
Dowód uiszczenia opłaty zgodnie z powyższym aktem stanowi łącznie: przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu.
Zgodnie z l.p. 4.1 Załącznika do Ustawy o transporcie drogowym, w przypadku stwierdzenia wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, na przewoźnika zostanie nałożona kara pieniężna w wysokości 3000zł.
Duże wątpliwości wzbudza jednak okoliczność czy organy kontrolne mają podstawę ku temu aby ukarać przedsiębiorcę karą w wysokości 3000 zł, w przypadku nie umieszczenia samoprzylepnej winiety w ustawowo określonym miejscu (w praktyce częste przypadki ukarania w takich przypadkach), skoro kara przewidziana jest za naruszenie w postaci wykonywania przewozu bez uiszczenia wymaganej opłaty.
Posiadając obydwa elementy karty opłaty (winietę samoprzylepną oraz odcinek kontrolny) bezspornym jest, że przewoźnik uiścił konieczną opłatę, jednak biorąc pod uwagę zapis art. 3 ust 5 rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w prawym dolnym rogu przedniej szyby, nie będą stanowiły dowodu uiszczenia opłaty.
Nieprawidłowe użytkowanie kart drogowych jest przedmiotem wielu sporów sądowych, w których sądy często opowiadały się po stronie przedsiębiorcy.
Jednym z takich rozstrzygnięć jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 (sygn. akt II GSK 462/09, Legalis), w którym sąd uznał racje przedsiębiorcy.
Bezspornym w przedmiotowej sprawie było, że w dniu kontroli kierujący pojazdem nie umieścił samoprzylepnej winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby, jednakże winietę tę, wraz z odcinkiem kontrolnym prawidłowo wypełnioną okazał na żądanie osób uprawnionych do przeprowadzenia kontroli.
Z uwagi na fakt, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje nałożenia przez organ kontrolny kary za nieprawidłowo przyklejoną winietę to takie działanie organów kontrolnych jest bezprawne.
Potwierdzeniem powyższego, jest również wyrok WSA Lublin z 2009-07-07 III SA/Lu 183/09, zgodnie z którym:
„Ustawa o transporcie drogowym w załączniku używa tu zwrotu „bez uiszczenia wymaganej opłaty”. Jeśli uiszczono opłatę, to nie może w takim przypadku nałożyć kary pieniężnej na przedsiębiorcę. Dowodem uiszczenia opłaty jest nie tylko formalny dowód, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1098 ze zm.), to jest karta opłaty składająca się z dwóch części – winiety samoprzylepnej (umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu) oraz odcinka kontrolnego (przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty), a zatem skutek prawny uiszczenia opłaty następuje przez sam fakt wykupienia karty, a nie dopiero przez jej wypełnienie i używanie w sposób przewidziany prawem.”
W razie stwierdzenia w czasie kontroli, że w pojeździe znajdują się zarówno odcinek kontrolny przedziurkowany, jak i winieta przedziurkowana, lecz jedynie nieumieszczona na szybie pojazdu w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 151, poz. 1089 ze zm.), to w świetle
§ 3 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia, brak jest podstaw do uznania, że podmiot wykonujący przewóz nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych (wyrok WSA Szczecin z 2009-04-07 II SA/Sz 926/08).
Podsumowując, w mojej ocenie, w świetle obowiązujących przepisów, bezprawnym jest nakładanie kar, za nieprawidłowe umieszczenie bądź też nieumieszczenie winiety na szybie, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że podmiot wykonujący przewóz nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych.
 
Opracowała Mariola Salwa
Kancelaria Prawna Viggen
 
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/16/40/Czy-mozna-uchronic-sie-przed-odpowiedzialnoscia-w-przypadku-nie-przyklejenia-winiety-w-prawym-dolnym-rogu-przedniej-szyby-pojazdu/

Kiedy przedsiębiorca może zwolnić się od odpowiedzialności za naruszenia przepisów, których dopuścił się kierowca?

Zgodnie z regulacjami prawnymi ustawy o transporcie drogowym (zwanej dalej u.t.d.), na podstawie
art. 92, co do zasady za naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów prawnych dotyczących przewozu lub innych czynności związanymi z tym przewozem, odpowiedzialność ponosi ten, kto wykonuje przewóz, a więc przewoźnik (przedsiębiorca).
Jednak, należy zauważyć, że ustawodawca stworzył pewną furtkę dla przedsiębiorców dając im możliwość uchylenia się od odpowiedzialności, za niektóre samowolne i bezprawne czyny kierowców. O czym poniżej.
Przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wprowadza możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia, o których mowa jedynie w art. 92a ust. 1 ustawy, a zatem:
obowiązku posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów, wskazanych w art. 87 ust.1- 4 zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu odpoczynku lub przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 oraz w Ustawie europejskiej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85.
Jednakże ww. przepis znajduje zastosowanie, tylko i wyłącznie jeśli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie tych naruszeń.
Zatem należy zwrócić uwagę, iż warunkiem zastosowania ww. artykułu jest spełnienie łącznie dwóch obligatoryjnych wymogów:
1. stwierdzenie naruszeń wymienionych enumeratywnie w ustępie 1 tego artykułu
2. wskazanie w okolicznościach faktycznych na brak wpływu przedsiębiorcy na powstanie tych naruszeń (I GSK 606/2008 Wyrok NSA).
W konsekwencji na mocy art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone omówione wyżej okoliczności.
W orzecznictwie ponadto, podnosi się, iż zastosowanie art. 92a ust. 4 u.t.d. jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy wszczęcie postępowania administracyjnego jeszcze nie nastąpiło. Niniejsze stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku z dnia 10 marca 2008 r. VI SA/Wa 67/2008 sąd stwierdza: Orzekanie wobec kierowcy, po stwierdzeniu określonych
w art. 92a ust. 1 pkt1-3 następuje w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia i nie wyklucza wszczęcia postępowania, po stwierdzeniu tych samych naruszeń, także wobec przedsiębiorcy. Jednakże postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Jak zauważył WSA, powyższe wynika z literalnej wykładni przepisu, który nie przewiduje umorzenia postępowania po stwierdzeniu, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Jednakże, jak pokazuje rzeczywistość, przepis nie zawsze idzie
w parze z praktyką, tak jak ma to miejsce w tej sytuacji. Zasadnym wydaje się, iż przedsiębiorca ma prawo uniknąć odpowiedzialności, za bezprawne i bezmyślne czyny kierowców, bez względu na etap postępowania. Dlatego należy nie zgodzić się z poglądem sądu wyrażonym w przytoczonym wyroku, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w praktyce. Bez względu na to czy postępowanie administracyjne już zostało wszczęte czy jeszcze nie, daje się szansę przedsiębiorcy na udowodnienie niesłuszności jego ukarania i uchylenia się od odpowiedzialności, a w konsekwencji pociągnięcie do odpowiedzialności tylko kierowcy, za naruszenia, których dopuścił się wbrew woli przedsiębiorcy.
Natomiast jeśli w określonej sprawie organ kontrolny na podstawie analizy materiału dowodowego stwierdzi, iż przedsiębiorca miał wpływ na powstanie ww. naruszenia, to
z uwagi na to organ I instancji zasadnie wszczyna wobec niego postępowanie administracyjne (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r. VI SA/Wa 1425/2009).
Art. 92a ust. 4, a art. 93 ust. 7
Przepis art. 92a ust. 4 u.t.d. odnosi się do postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. (osoby nie będące przedsiębiorcami). Postępowania administracyjnego nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nieco inna jest natomiast konstrukcja art. 93 ust. 7 u.t.d., która przewiduje, że nie nakłada się na wykonującego przewozy drogowe kary pieniężnej, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Istota art. 92a ust. 4 u.t.d. prowadzi do ograniczenia odpowiedzialności przedsiębiorcy poprzez wykluczenie ze stanów faktycznych ją wywołujących takich sytuacji, które aczkolwiek obiektywnie stanowią naruszenie, jednakże z uwagi na to, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia nie może ponosić za nie odpowiedzialności. Jest to zasada zmierzająca do zracjonalizowania odpowiedzialności za delikt administracyjny, a zatem postępowanie wyjaśniające organu, w przypadku zaistnienia okoliczności mogących wpływać na potrzebę uwzględnienia art. 92a ust. 4 u.t.d., powinno zmierzać do zebrania materiału dowodowego dla wyczerpującego ustalenia, również w tym kierunku, stanu faktycznego sprawy(Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 lutego 2010 r. II SA/Sz 1338/2009).(456)
Postępowanie dowodowe na podstawie Art. 92a ust. 4, a art. 93 ust. 7
Przedsiębiorca powołujący się na przepisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, np. że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. W przypadku określonym w art. 92a ust. 4 u.t.d. przedsiębiorca powinien wykazać, okolicznościami sprawy i dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Natomiast przy uwzględnieniu unormowań zawartych w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. to na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy. Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przewóz drogowy jest nie tylko, dokładne ustalenie istnienia lub nieistnienia ustawowych przesłanek odpowiedzialności przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym, ale także każdorazowe wyjaśnienie czy – mimo wystąpienia takich przesłanek – okoliczności sprawy i zebrane dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstałe naruszenie (Wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. II GSK 989/2008; VI SA/Wa 1064/2008 Wyrok WSA w Warszawie; III SA/Wr 329/2008 Wyrok WSA we Wrocławiu).
W celu ujednolicenia sposobów działania ITD na terenie całego kraju, pod względem zastosowania ww. przypisów Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu 04.02.2008 wydał wytyczne dotyczące sankcjonowania naruszeń mieszczących się w zakresie przedmiotowym przepisu art.. 92a ust. 1 u.t.d.. Głównym założeniem niniejszych wytycznych jest zmniejszenie liczby wszczynanych postępowań administracyjnych – a w konsekwencji kar pieniężnych – nakładanych na przedsiębiorców w przypadkach, w których nie mieli oni wpływu na powstanie naruszenia.
Obopólna odpowiedzialność przedsiębiorcy i kierowcy
Na koniec należy zatem wyjaśnić, kwestię, która budzi spore wątpliwości wśród przedsiębiorców. A mianowicie, że ustawa o transporcie drogowym, w przypadku dopuszczenia się naruszeń przez kierowcę np. nie okazania przez kierującego kontrolerowi zaświadczenia przewiduje niezależnie od siebie odpowiedzialność zarówno przedsiębiorcy (art. 92a ust. 3), jaki i kierowcy (art. 92a ust. 1) z tym, że odpowiedzialność przedsiębiorcy kształtuje się za zasadzie administracyjnej, czyli za delikt prawa administracyjnego, zaś kierowca odpowiada za wykroczenie. Z tej przyczyny dla zastosowania w stosunku do przedsiębiorcy sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej nie zachodzi potrzeba ustalenia jego winy, bowiem odpowiedzialność administracyjna wiąże się z samym zaistnieniem faktu, za który przewidziana jest administracyjna sankcja. Niezależność odpowiedzialności administracyjno-prawnej od zawinienia podmiotu odpowiedzialnego nie oznacza jednak, że odpowiedzialność ta zawsze jest bezwarunkowa (Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 lutego 2010 r. II SA/Sz 1338/2009).
PODSUMOWANIE
W podsumowaniu warto przywołać, naruszenia za które najczęściej odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca, a za które kierowca. Oczywiście poniższe przykłady są oparta na faktycznych orzeczeniach sądowych, z tym iż nie należy tracić z punktu widzenia, iż w ostateczności o tym, kto zostanie pociągnięty do odpowiedzialności przede wszystkim decydują okoliczności i dowody w konkretnej sprawie.
ZA CO BĘDZIE ODPOWIADAŁ PRZEDSIĘBIORCA (a więc kiedy 92a ustęp 4 nie znajduje zastosowania) : brak badań lekarskich lub psychologicznych kierowcy (przedsiębiorca nie skierował kierowcy na takie badania), wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2008 r. VI SA/Wa 1557/2008) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji/zezwolenia
 
Opracowała:
Kancelaria Prawna VIGGEN s.c.
Prawnik: Monika Skowyra
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/15/40/Kiedy-przedsiebiorca-moze-zwolnic-sie-od-odpowiedzialnosci-za-naruszenia-przepisow-ktorych-dopuscil-sie-kierowca/

Wymóg dobrej reputacji jako warunek uzyskania i posiadania licencji

Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji, która jest decyzją administracyjną, wydaną na czas oznaczony nie dłuższy niż 50 lat. Jednak, warunkiem udzielenia licencji jest spełnienie wszystkich warunków określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym.
Są to:
1. Spełnianie wymogu dobrej reputacji przez kadrę zarządzającą lub przedsiębiorcę
2. Co najmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych
3. Odpowiednie zabezpieczenie finansowe
4. Przedsiębiorca wykonujący przewozy oraz kierowcy świadczący usługi na jego rzecz spełniają wymogi określone w ustawie u transporcie drogowym, prawie o ruchu drogowym oraz nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko: bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku
5. Posiada prawo do dysponowania pojazdami samochodowymi, którymi zamierza wykonywać transport drogowy (sprawnymi technicznie).
Zgodnie z art. 5 ust.3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków udzielenia licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego jest posiadanie przez członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy – osoby prowadzącej działalność gospodarczą, spełnienie wymogu dobrej reputacji.
Ustawodawca jasno określił, kiedy wymóg dobrej reputacji nie jest spełniany lub przestał być spełniany, poprzez wymienienie katalogu przestępstw umyślnych, za które zarządzający firmą nie mogą być skazani.
Są to przestępstwa umyślne:
•karne skarbowe ( ustawa z 10 września 1998r. Dz. U. Nr 83, poz. 930 z późn. zm. kodeks karny skarbowy)
•przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji ( art. 173- 180 k. k.)
•mieniu ( art. 278-295 k. k. )
•obrotowi gospodarczemu ( art. 297- 309 k. k.)
•wiarygodności dokumentów ( art. 270- 277 k. k.)
•ochronie środowiska (np. art. 7 ustawy prawo ochrony środowiska Dz. U.z 2008 Nr 15 poz 150)
•warunkom pracy i płacy ( art. 218- 221 k. k.)
•innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.
Nie można również ubiegać się o wydanie licencji, jeżeli zostało wydane prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
Jak wynika za powyższego, przestępstwo musi zostać popełnione umyślnie oraz stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym. Czyli do momentu uprawomocnienia się wyroku sądowego, wymóg dobrej reputacji nadal jest spełniany i organ administracji publicznej nie może odmówić wydania licencji takiej osobie.
Czy brak dobrej reputacji na zawsze przekreśla możliwość założenia firmy transportowej?
Nie, ponieważ kodeks karny przewiduje „zatarcie skazania”. W przypadku zaistnienia przesłanek tej instytucji prawnej, daną osobę, uznaje się, po upływie określonego prawem okresu – za niekaraną. Rozdział XII kodeksu karnego określa termin, od którego można wnioskować o wcześniejsze zatarcie skazania.
Reasumując, popełnienie umyślnie opisanych wyżej przestępstw, nie stanowi trwałej przeszkody do prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego.
Nie ulega jednak wątpliwości, że czyny zabronione określone w art.5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym nie obejmują cięższych rodzajów przestępstw takich jak np. zabójstwo, gwałt itp. jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Najwyższego (por. wyrok z 9 kwietnia 2008 r., II GSK 21/08) nie daje to żadnych podstaw do uznania, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści omawianego przepisu prawa mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji .
 
Karolina Kruczek
 
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/14/40/Wymog-dobrej-reputacji-jako-warunek-uzyskania-i-posiadania-licencji/

Zwolnienie dyscyplinarne pracownika z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych

Zgodnie z art. 52 kodeksu pracy do przyczyn uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika należą (zwolnienie dyscyplinarne):

  1. ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych
  2. popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa , które uniemożliwia dalsze zatrudnienie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem
  3. zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

Rozwiązanie umowy w powyższych przypadkach, w formie pisemnej, wskazującą podstawę zwolnienia ,nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy. Termin jednego miesiąca rozpoczyna bieg od dnia , w którym pracodawca lub osoba przez niego upoważniona do podejmowania czynności z zakresu prawa pracy ( art. 31 kodeksu pracy) uzyska wiadomość o zaistnieniu okoliczności uzasadniających podjęcie działań sanacyjnych. Należy podkreślić, że informacje o nagannym zachowaniu pracownika, powinny być poparte dowodami np. przesłuchanie świadków zdarzenia .
Przyczyna wypowiedzenia powinna być konkretna, tj. wynikać z jasno postawionych zarzutów, zrozumiała dla pracownika. Ujawnienie powodów zwolnienia umożliwia pracownikowi obronę przed stawianymi mu zarzutami , natomiast sądowi pracy – sprawdzenie zgodności czynności wypowiedzenia z prawem.
Zgodnie ze stanowiskiem judykatury przyczyna wypowiedzenia musi być prawdziwa (rzeczywista), a nie taka, którą podał pracodawca jedynie dla pozoru. Z reguły bowiem, gdy wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę jego przyczyna jest pozorna (nierzeczywista, nieprawdziwa), oznacza to równocześnie, że samo wypowiedzenie jest nieuzasadnione. Pracodawca, kwalifikując zachowanie pracownika jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, powinien brać od uwagę całokształt okoliczności czynu pracownika oraz jego osobę. O ciężkości naruszenia podstawowych obowiązków decyduje stopień winy i rozmiar wyrządzonej szkody wskutek naruszenia określonego obowiązku.
Przepis art. 100 kodeksu pracy przedstawia katalog podstawowych obowiązków pracownika, do których należy dbanie o dobro zakładu pracy oraz ochrona jego mienia, co zdaniem oznacza Sądu Najwyższego przestrzeganie zasady lojalności pracownika względem pracodawcy , z której wynika obowiązek powstrzymania od działań zmierzających do wyrządzenia pracodawcy szkody czy nawet ocenianych jako działania na niekorzyść pracodawcy (z treści uzasadnienia wyr. SN z 28.4.1997 r.,I PKN 118/97, OSNAPiUS 1998, Nr 7, poz. 206). Należy podkreślić , że nie jest ciężkim naruszeniem podstawowym obowiązków pracowniczych samo ujawnienie niedoboru w mieniu powierzonym pracownikowi( wyr. SN z 17.11.1999 r., I PKN 392/99).
Obowiązek dbałości o mienie zakładu pracy narusza pracownik, który dopuszcza się kradzieży na szkodę pracodawcy lub klientów zakładu pracy (wyr. SN z 19.11.1997 r.,I PKN378/97 , OSNAPiUS 1998, Nr 19, poz. 567; wyr. SN z 19.12.1997 r.,I PKN 451/97 , OSNAPiUS 1998, Nr 22, poz. 650), korzysta w celach niezwiązanych z pracą (gry towarzyskie) z telefonu służbowego (wyr. SN z 15.5.1997 r., I PKN 93/97, OSNAPiUS 1998, Nr 7, poz. 208), doprowadza do powstania niedoborów (wyr. SN z 24.11.1998 r., I PKN 454/98, OSNAPiUS 2000, Nr 1, poz. 23), poświadcza nieprawdę w dokumentach, w oparciu o które prowadzone są rozliczenia finansowe (wyr. SN z 24.8.1988 r.,I PKN 32/88, Sł.Prac. 1989, Nr 2, s. 28) Działaniem na szkodę pracodawcy jest również oszukiwanie klientów pracodawcy przez pracownika – kierowcę autobusu świadomie wydającego pasażerom bilety niższej wartości ( wyr. SN z 19.12.1997 r., I PKN 451/97).
Przykłady ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych w przypadku kierowcy:
-kradzież paliwa
-brak wydania pasażerowi biletu
-nagminne nieprzestrzeganie okresów odpoczynku
-nieuzasadnione postoje
-nielegalny przewóz przez granicę  np. alkoholu , papierosów.
Ciężar udowodnienia przyczyny zwolnienia spoczywa na pracodawcy,opierając się na dowodach, że w danym przypadku kierowca próbował działać na szkodę pracodawcy.
Karolina Kruczek
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/13/40/Zwolnienie-dyscyplinarne-pracownika-z-powodu-ciezkiego-naruszenia-obowiazkow-pracowniczych/

Powody cofnięcia licencji uprawniającej do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego- cz. I

Bardzo ważną kwestią z punktu widzenia osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wykonywania transportu drogowego, są okoliczności w których dochodzi bądź też może dojść do cofnięcia licencji, a tym samym konieczności zakończenia działalności w tym zakresie. O tym co jest powodem obligatoryjnego cofnięcia licencji stanowi art. 15 ust.1 pkt2 Ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym;
Licencję cofa się:
1) w przypadku gdy:
a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją,
b) przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia;
2) jeżeli jej posiadacz:
a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,
b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa,
c) odstąpił licencję osobie trzeciej,
d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy,
e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;
3) jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo – kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe;
4) jeżeli przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. B – czyli pośrednictwo przy przewozie rzeczy- zlecił wykonanie przewozu rzeczy podmiotowi nieposiadającemu licencji.
Prowadzący działalność gospodarczą musi znać zasady prowadzenia tej działalności, a przede wszystkim wymagania, których naruszenie może prowadzić lub prowadzi do utraty licencji. Przede wszystkim ważne jest aby posiadacz licencji spełniał wymagania  konieczne do prowadzenia działalności transportowej stawiane przez ustawę, a ponadto aby nie dochodziło do naruszeń warunków określonych w licencji lub też innych warunków nie tylko wynikających z wydanej licencji, a dotyczących wykonywanej działalności. Równie istotnym jest zapewnienie, aby zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy posiadali wszystkie wymagane dokumenty, w tym potwierdzające posiadanie przez nich odpowiednich uprawnień, legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, a także dokumentujące czas pracy.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami to do obowiązków przedsiębiorcy należy takie zorganizowanie pracy zatrudnionych kierowców, aby nie dochodziło do przekraczania obowiązujących norm czasu pracy, ponieważ poza kierowcą to przedsiębiorca ponosi dotkliwe skutki stwierdzonych naruszeń przepisów.
Jak wynika z powyższego wyliczenia przypadków cofnięcia licencji, ustawodawca w stosunku donaruszenia warunków określonych w licencji lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności objętej licencją (w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym), wprowadził wymóg rażącego ich naruszenia, a więc odmiennie niż w miejscu, gdzie określił, że cofnięcie licencji następuje wówczas, gdy posiadacznie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Takie sformułowanie normy wskazuje, że każde niespełnienie wymagań będzie skutkować cofnięciem licencji, a w przypadku naruszenia warunków zawartych w licencji lub innych przepisach – tylko wtedy gdy ich charakter będzie rażący .
Kwestią wymagającą głębszego wyjaśnienia, jest zawarte w przepisie pojęcie „rażąco”. Otóż oznacza ono  inną – kwalifikowaną postać naruszenia, a więc najwyższy stopień naruszenia. Pojęcia tego nie można  utożsamiać z „wielokrotnością” naruszenia. Wielokrotność naruszenia obowiązków nałożonych przez odpowiednie przepisy prawa, nie jest okolicznością, która jest bez znaczenia prawnego, ale nie jest również elementem koniecznym do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa. Należy mieć na uwadze, że pojęcie „rażące” jest pojęciem  nieostrym, posiadającym pewną treść obiektywną, wobec której dany organ nie może pozostać obojętny i musi poddać je odpowiedniej wykładni w aspekcie okoliczności danej sprawy.
Wymóg stwierdzenia rażącego naruszenia prawa jako przesłanki cofnięcia licencji, ustawodawca przewidział również w przypadku, naruszania przepisów dotyczących czasu pracy kierowców lub ich kwalifikacji. Czyli, jeżeli zostanie wszczęta procedura cofnięcia licencji w takim przypadku, organ musi udowodnić, że  naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców lub ich kwalifikacji były rażące i odpowiednio a zarazem przekonywująco uzasadnić swoje stanowisko.
Ustawodawca w art. 15 ust.2 wprowadził jednak pewne ograniczenie w zakresie możliwości cofnięcia licencji w opisanych poniżej przypadkach:
a) nie spełniania wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,
b) rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa,
d) zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy,
e) rażącego naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców.
Otóż w odniesieniu do powyższych przypadków, kwalifikujących się do cofnięcia przewoźnikowi licencji, musi uprzednio nastąpić pisemne ostrzeżenie przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów zostanie  wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji, z zastrzeżeniem, że ostrzeżenie nie jest konieczne w przypadku gdy osoby zarządzające firmą przestały spełniać wymóg dobrej reputacji – zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa  umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.
Wyżej opisany przepis należy rozumieć w ten sposób, że w momencie gdy posiadacz licencji  naruszył warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, organ ostrzeże posiadacza licencji, że po ponownym naruszeniu określonych w ostrzeżeniu przepisów, zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.
Przepis ten zatem wprowadza jako zasadę, że cofnięcie licencji następuje, jeżeli pomimo ostrzeżenia, przedsiębiorca dopuszcza się naruszeń wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ po stwierdzeniu naruszeń licencji lub innych warunków powinien zgodnie z wyżej wskazaną procedurą ostrzec pisemnie przedsiębiorcę. Dopiero stwierdzenie naruszeń po pisemnym ostrzeżeniu skutkuje wszczęciem postępowania, w wyniku którego zostanie cofnięta licencja ( wyrok WSA Warszawa z 2004-04-06 II SA 3850/02 Legalis ).
Przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d – dotyczącego cofnięcia licencji w przypadku zaprzestania wykonywania działalności na skutek okoliczności zależnych od przedsiębiorcy nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił organ, który udzielił licencji, o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, w trybie i na zasadach określonych w ustawie.
Opracowała: Aneta Kałuża-Plaskota -Prawnik Kancelarii Prawnej VIGGEN
 
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/12/40/Powody-cofniecia-licencji-uprawniajacej-do-wykonywania-dzialalnosci-w-zakresie-transportu-drogowego-cz-I/

Współpraca Kancelarii Prawnej Viggen z EFL

Kancelaria Prawna Viggen oraz Europejski Fundusz Leasingowy w ciągu najbliższych dwóch tygodni podpiszą umowę o współpracy. Odpowiadając na potrzeby rynkowe, do oferty EFL trafi najnowocześniejsze oprogramowanie KP Viggen & Invent Software, wspomagające zarządzanie oraz optymalizowanie procesów w firmach transportowych – „Wirtualny Audytor”, „Bus Manager +” oraz Virtual Telemetric System. O szczegółach poinformujemy wkrótce.

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/11/40/Wspolpraca-Kancelarii-Prawnej-Viggen-z-EFL/

Ciągłe wątpliwości wokół zagadnienia szkoleń okresowych

Zagadnieniem, które wciąż budzi wątpliwości kierowców zawodowych jest wymóg uzyskania kwalifikacji wstępnej oraz ukończenia szkolenia okresowego, które są konieczne do spełnienia, aby przedsiębiorca mógł zatrudnić daną osobę na stanowisku kierowcy. Szkolenie okresowe dotyczy wszystkich kierowców, a termin jego ukończenia, po raz pierwszy i uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy, uzależniony jest od daty wydania prawa jazdy określonej kategorii:
Zgodnie z obowiązującymi przepisami kierowcy, którzy otrzymali prawo jazdy kategorii „C” po dniu 10 września 2009r oraz ci którzy uzyskali prawo jazdy kategorii „D” po dniu 10 września 2008r są obowiązani ukończyć kurs kwalifikacji wstępnej.
Natomiast kierowcy, którzy uzyskali powyższe uprawnienia przed wyżej wymienionymi terminami tj.:
-w przypadku kategorii „C” do dnia 10 września 2009 roku
-w przypadku kategorii „D” do dnia 10 września 2008 roku
obowiązani są odbyć pierwsze szkolenia okresowe i uzyskać wymagany wpis do prawa jazdy w terminie do dnia:
1) 10 września 2009 r. – w przypadku uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy kategorii D1 lub D do dnia 31 grudnia 1980 r.;
2) 10 września 2010 r. – w przypadku uzyskania po raz pierwszy prawa jazdya) kategorii C1 lub C do dnia 31 grudnia 1980 r.,
b) kategorii D1 lub D w terminie od dnia 1 stycznia 1981 r. do dnia 31 grudnia 1990 r.;
3) 10 września 2011 r. – w przypadku uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy:
a) kategorii C1 lub C w terminie od dnia 1 stycznia 1981 r. do dnia 31 grudnia 1995 r.,
b) kategorii D1 lub D w terminie od dnia 1 stycznia 1991 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.;
4) 10 września 2012 r. – w przypadku uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy:
a) kategorii C1 lub C w terminie od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.,
b) kategorii D1 lub D w terminie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.;
5) 10 września 2013 r. – w przypadku uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy:
a) kategorii C1 lub C w terminie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.,
b) kategorii D1 lub D w terminie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 10 września 2008 r.;
6) 10 września 2014 r. – w przypadku uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy kategorii C1 lub C w terminie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 10 września 2009 r.
Należy zwrócić szczególną uwagę na fakt, że wyżej wymienione terminy dotyczą nie tylko wymogu ukończenia szkolenia okresowego, ale również uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy
Przepis wyraźnie stanowi, że:
„Kierowca (…), jest obowiązany odbyć pierwsze szkolenie okresowe i uzyskać wymagany wpis do prawa jazdy w terminie do dnia (…)„
W określonych ustawowo, granicznych terminach należy nie tylko odbyć i ukończyć szkolenie okresowe, ale również uzyskać wymagany wpis do prawa jazdy!
Należy więc mieć na uwadze, aby odpowiednio wcześnie skierować kierowcę na szkolenie, aby między innymi uniknąć odpowiedzialności w postaci kary za naruszenie warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy.
Szkolenie obejmuje 35 godzin zajęć teoretycznych, prowadzone jest w formie kursu okresowego, raz na 5 lat lub w formie cyklu zajęć rozłożonych w okresie 5 lat i jest realizowane odpowiednio dla prawa jazdy kategorii: C, C+E, C1 i C1+E lub D, D+E, D1 i D1+E – zgodnie z programem oraz planem wykonania szkolenia. Po ukończeniu szkolenia okresowego, kierowca otrzymuje „świadectwo kwalifikacji zawodowej” potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego, co jest podstawą do uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy.
Wpis taki dokonywany jest tylko i wyłącznie poprzez jego wymianę, co wiąże się z okresem oczekiwania!
Podstawa prawna opracowania:
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy z dnia 1 kwietnia 2010 r. (Dz.U. Nr 53, poz. 314);
Ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym z dnia 17 listopada 2006 r. (Dz.U. Nr 235, poz. 1701)
Aneta Kałuża-Plaskota
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/10/40/Ciagle-watpliwosci-wokol-zagadnienia-szkolen-okresowych/

Akta osobowe pracownika zatrudnionego na stanowisku kierowcy

Jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy zgodnie z art. 94 pkt 9 lit. a oraz 9 lit. b kodeksu pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. ( Dz. U. z 2008 Nr 93 poz. 586 z późn. zm.) jest prowadzenie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników, które należy przechowywać w warunkach, niezagrażających ich uszkodzeniem lub zniszczeniem.
Nie zastosowanie się przez pracodawcę do powyższego przepisu stanowi wykroczenie przeciwko prawom pracownika, co skutkuje odpowiedzialnością w postaci kary grzywny od 1.000 do 30.000 zł.Wymaganą dokumentację określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz.U. Nr 62, poz. 286 z późn.  zm.).
Wyżej opisany obowiązek pracodawcy zatrudniającego kierowcę na podstawie umowy o pracę określa przepis art. 39 l ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r.( Dz. U. Nr 125 , poz. 1371 z późn. zm.):
przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii:
-świadectwa kwalifikacji zawodowej
-orzeczenia lekarskie i psychologiczne
-prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych
-przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych, świadectwa kwalifikacji zawodowej.
Ustawa o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 92 , poz. 879 z późn. zm.) w art. 24 nakłada na pracodawcę obowiązek:
-poinformowania kierowców o obowiązujących ich przepisach z zakresu czasu pracy , w sposób przyjęty u danego podmiotu zatrudniającego
-uzyskanie oświadczenia od zatrudnionego (obligatoryjnie na piśmie) o wymiarze zatrudnienia albo o niepozostawianiu w zatrudnieniu u innego pracodawcy.
Poniżej przedstawiam dokumentację , która powinna powinna znajdować się w aktach osobowych pracowników zatrudnionych na stanowisku -kierowcy.
Akta osobowe są prowadzone oddzielnie dla każdego kierowcy i składają się z trzech części :
A- dokumentacja związana w związku z ubieganiem się o pracę:
* wypełniony kwestionariusz osobowy
* świadectwa pracy z poprzednich miejsc pracy lub inne dokumenty potwierdzające okresy zatrudnienia, obejmujące okresy pracy przypadające w roku kalendarzowym, w którym pracownik ubiega się o zatrudnienie
*świadectwo potwierdzające wykształcenie
*kserokopia dowodu osobistego
*kserokopia prawa jazdy
*kserokopia kurs przewóz osób/ rzeczy
*orzeczenie lekarskie
*zaświadczenie lekarskie
*orzeczenie psychologiczne
*zaświadczenie o niekaralności
*kserokopia uprawnienia do przewożenia materiałów niebezpiecznych (ADR)
*kserokopia paszportu
*kserokopia karty kierowcy
B- dokumenty dotyczące nawiązania stosunku pracy oraz przebiegu zatrudnienia:
*umowa o pracę
*informacja dotycząca warunków zatrudnienia ( art. 29 par. 3 )
*pisemne potwierdzenie zapoznania się z treścią regulaminu pracy
*zaświadczenie o ukończeniu wymaganego szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy
* świadczenie pracownika będącego rodzicem lub opiekunem dziecka o zamiarze lub o braku zamiaru korzystania z uprawnień określonych w przepisach wymienionych w art. 1891 Kodeksu pracy
*dokumenty dotyczące powierzenia pracownikowi mienia z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się
*dokumenty związane z podnoszeniem przez pracownika kwalifikacji zawodowych
*wnioski pracownika dotyczące ustalenia indywidualnego rozkładu jego czasu pracy (art. 142 Kodeksu pracy), stosowania do niego systemu skróconego tygodnia pracy (art. 143 Kodeksu pracy), a także stosowania do niego systemu czasu pracy, w którym praca jest świadczona wyłącznie w piątki, soboty, niedziele i święta (art. 144 Kodeksu pracy)
*oświadczenie pracownika o zapoznaniu się z przepisami o równym traktowaniu
*umowa o zakazie konkurencji, jeżeli strony zawarły w okresie pozostawania w stosunku pracy
*orzeczenia lekarskie wydane w związku z przeprowadzonymi badaniami okresowymi i kontrolnymi
*oświadczenie kierowcy o zapoznaniu z ustawą o czasie pracy kierowcy oraz rozporządzeniem WE 561/2006
*oświadczenie o niekaralności
*oświadczenie pracownika o poinformowaniu pracodawcy o utracie ważności prawa jazdy lub całkowitej utraty uprawnienia do kierowania pojazdem
*oświadczenie dotyczące sprawdzenia przeglądu pojazdu oraz urządzenia rejestrującego czas pracy kierowcy
*oświadczenie pracownika o zapoznaniu się z ryzykiem zawodowym
*oświadczenie -zakaz używania butli gazowych
*oświadczenie -odpowiedzialność za zniszczenie , uszkodzenie lub ukrycie wykresówek/ plików cyfrowych
C – dokumenty związane z ustaniem zatrudnienia, w tym:
*oświadczenie o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę
*dotyczące żądania wydania świadectwa pracy (art. 97 § 11 Kodeksu pracy) oraz związane z niewypłaceniem pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy (art. 171 § 3 Kodeksu pracy)
*kopię wydanego pracownikowi świadectwa pracy
*potwierdzenie dokonania czynności związanych z zajęciem wynagrodzenia za pracę w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym (art. 884 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego)
*umowę o zakazie konkurencji po rozwiązaniu stosunku pracy, jeżeli strony zawarły taką umowę
*orzeczenia lekarskie wydane w związku z przeprowadzonymi badaniami okresowymi po rozwiązaniu stosunku pracy.
Dokumenty znajdujące się w poszczególnych częściach akt osobowych powinny być ułożone w porządku chronologicznym oraz ponumerowane; każda z tych części powinna zawierać pełny wykaz znajdujących się w nich dokumentów.
Kolejny artykuł z tego zakresu tematycznego, będzie dotyczył stricte dokumentacji kierowcy wykonującego przewozy na rzecz przedsiębiorcy – tzw. „teczka kierowcy”.

Karolina Kruczek
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/8/40/Akta-osobowe-pracownika-zatrudnionego-na-stanowisku-kierowcy/

Jak prawidłowo obliczyć dietę kierowcy, gdy jest kilka docelowych państw podróży?

Pobyt kierowcy poza granicami kraju liczy się od chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze za granice do momentu przekroczenia granicy polskiej w drodze powrotnej. W przypadku, gdy kierowca przepływa do miejsca docelowego statkiem (promem) to podróż służbowa zaczyna się od chwili „wyjścia” (wypłynięcia) statku z portu polskiego do chwili „wyjścia” (wypłynięcia) statku w drodze powrotnej do portu polskiego.Zagraniczna podróż służbowa zaczyna się od chwili przekroczenia granicy , czyli dojazd do granicy polskiej oraz od granicy w drodze powrotnej zaliczamy do krajowej podróży służbowej.Wyliczanie należności z tytułu diet jest uzależnione od miejsca docelowego państwa podróży, a szczegółowe zasady określa Załącznik do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 14 września 2005 Dz.U. Nr 186 poz. 1555.
Jak obliczyć wysokość diety, jeżeli kierowca ma kilka miejsc docelowych podróży służbowej?
Otóż, jeżeli kierowca ma kilka miejsc docelowych podróży służbowej, to wysokość diety należy obliczyć według stawek dla danego państwa docelowego, w którym pracownik ma do wykonania zlecone mu zadanie służbowe.
Przykład: Kierowca ma zawieźć towar do Niemiec i Hiszpanii , to miejscem docelowym są te dwa państwa , ponieważ wykonuje tam odrębne zadania służbowe.
Jeżeli kierowca będzie przejeżdżał przez Francję, to nie będzie miał naliczaną dietę w wysokości w nim obowiązującej , ponieważ jest to kraj tranzytowy- pracownik wyłącznie przejeżdża , ale nie wykonuje tam zleconego zadania służbowego.
Karolina Kruczek
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/9/40/Jak-prawidlowo-obliczyc-diete-kierowcy-gdy-jest-kilka-docelowych-panstw-podrozy/

Raport uchybień i kar – szczegółowa kontrola wykresowek i plików cyfrowych

Kancelaria Prawna Viggen SC wykona dla Państwa audyt – analizę dokumentacji kierowców w zakresie czasu pracy, jazdy, przerw i odpoczynków, w oparciu o obowiązujący stan prawny na podstawie przedstawionych przez Państwa dokumentów (wykresówki, odczyty z kart- pliki cyfrowe (z karty pojazdu oraz karty kierowcy), wydruki, dokumenty uzasadniającego nieposiadanie wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy).

Przedmiotem analizy, będzie przestrzeganie przez Państwa kierowców ustawowych norm w w/w zakresie.

Zarówno wykresówki jaki i zapisy zarejestrowane przez tachograf cyfrowy są oceniane przez Prawnika-specjalistę, który następnie sporządza stosowny raport zawierający wykaz braków i naruszeń przepisów dotyczących:

  • okazania wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy
  • braku nazwiska, imienia, nr rejestracyjnego, stanu licznika kilometrów (w chwili rozpoczęcia i zakończenia użytkowania pojazdu) na wykresówkach, miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki
  • używania wykresówki powyżej 24 h
  • nieprawidłowego operowania przełącznikiem selektora
  • nieprawidłowego logowania i obsługi tachografu cyfrowego
  • udostępnienia podczas kontroli niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy
  • przestrzegania norm w zakresie czasu jazdy, wymaganych przerw i okresów odpoczynków (skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym)

Równocześnie sporządzony zostanie raport wykroczeń, który wykaże uchybienia zarejestrowane na wykresówkach lub kartach, wraz z podaniem wysokości kary i podstawą prawną stwierdzonego naruszenia.

Ponadto zakres analizy będzie obejmował również prawidłowość dokonywania przez kierowców obrysu na rewersie wykresówki oraz umiejętność prawidłowego opisu rewersu tarczy/wydruku, odnośnie przekroczeń dopuszczalnych norm (jazdy, odpoczynku, przerw), umożliwiającego uniknięcie kary za w/w naruszenia.

Podstawę prawną analizy stanowią między innymi następujące akty prawne:

-Ustawa o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. Nr 125, poz. 1371)

-Ustawa o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 92, poz. 879)

– Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG) – Deklaracja z dnia 2006-03-15 (Dz.Urz.UE.L 2006 Nr 102, str. 1)

-Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 1985-12-20 (Dz.Urz.UE.L 1985 Nr 370, str. 8)

-Kodeks pracy[1] z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 141)

Serdecznie zapraszamy do współpracy!

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/7/40/Raport-uchybien-i-kar-szczegolowa-kontrola-wykresowek-i-plikow-cyfrowych/