2026

Od dłuższego czasu, zajmując się problematyką prawną funkcjonowania strzelnic oraz reprezentując klientów w postępowaniach administracyjnych, obserwuję zjawisko, które budzi mój coraz większy niepokój. Organy administracji publicznej, zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, niejednokrotnie mają trudności z prawidłowym ustaleniem, jakie przepisy powinny zastosować, jaki jest rzeczywisty przedmiot prowadzonego postępowania i gdzie kończą się ich ustawowe kompetencje.

Co szczególnie niepokojące, problem ten nie ogranicza się wyłącznie do organów pierwszej instancji. Wątpliwości dotyczące jakości stosowania prawa pojawiają się również na poziomie organów odwoławczych, których podstawowym zadaniem jest kontrola prawidłowości wydawanych rozstrzygnięć.

Jedna z analizowanych przeze mnie spraw stanowi wyjątkowo wymowny przykład tego zjawiska. Organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia regulaminu cywilnej strzelnicy otwartej. Organ odwoławczy uchylił tę decyzję, jednak w uzasadnieniu sięgnął między innymi do przepisów określających warunki techniczne dla wojskowych strzelnic garnizonowych.

Powstaje zatem pytanie, które uważam za fundamentalne: czy obywatel ma obowiązek ponosić konsekwencje tego, że administracja publiczna nie potrafi w sposób jednoznaczny ustalić właściwych podstaw prawnych rozpoznawanej sprawy?

W mojej ocenie odpowiedź powinna być oczywista. Nie. Tymczasem praktyka pokazuje, że właśnie z takimi sytuacjami coraz częściej muszą mierzyć się osoby planujące utworzenie lub prowadzące strzelnice.

Podstawę prawną zatwierdzania regulaminów strzelnic stanowi art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przepis ten przyznaje właściwemu wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta kompetencję do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie art. 46 ustawy określa wymagania dotyczące lokalizacji, budowy i organizacji strzelnic, a także wskazuje, że szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa określa regulamin.

Wydawałoby się, że tak określony przedmiot postępowania powinien pozwalać organom na prawidłowe ustalenie zakresu podejmowanych czynności. W praktyce sytuacja okazuje się znacznie bardziej skomplikowana.

W postępowaniach dotyczących zatwierdzania regulaminów strzelnic coraz częściej obserwuję koncentrację organów na zagadnieniach właściwych dla innych procedur administracyjnych. Pojawiają się żądania przedstawiania dokumentów budowlanych, rozważania dotyczące kwalifikacji poszczególnych elementów infrastruktury czy próby oceny legalności wykonanych prac.

Nie twierdzę, że kwestie te nigdy nie mają znaczenia. Przeciwnie, obowiązki wynikające z prawa budowlanego muszą być respektowane wszędzie tam, gdzie rzeczywiście znajdują zastosowanie.

Nie można jednak utożsamiać każdego postępowania dotyczącego strzelnicy z postępowaniem budowlanym ani zakładać, że wszystkie strzelnice otwarte podlegają identycznym wymaganiom.

Problem zaczyna się wówczas, gdy organ nie potrafi dostatecznie wyjaśnić, dlaczego określony przepis znajduje zastosowanie do konkretnego stanu faktycznego, a mimo to uzależnia od jego spełnienia wydanie korzystnego rozstrzygnięcia.

Administracja publiczna nie może funkcjonować na zasadzie domniemania obowiązków obywatela. Każde wymaganie powinno mieć konkretną podstawę prawną, a jego zastosowanie musi zostać należycie uzasadnione.

Szczególnie krytycznie oceniam przypadki, w których organy administracji odwołują się do regulacji prawnych przeznaczonych dla odmiennych kategorii obiektów, nie wyjaśniając należycie podstaw takiego działania.

W jednej z analizowanych przeze mnie decyzji organ odwoławczy przywołał rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie. Przypomnę, że rozporządzenie to dotyczy określonej kategorii strzelnic wojskowych. Nie stanowi ono ogólnego aktu prawnego regulującego wymagania techniczne dla wszystkich cywilnych strzelnic otwartych.

Tymczasem w uzasadnieniu decyzji dotyczącej strzelnicy cywilnej organ nie tylko przywołał parametry strzelnicy garnizonowej, ale również wskazał na brak możliwości oceny zgodności wniosku z przepisami tego rozporządzenia. Wątpliwości budzi nie samo przywołanie określonych rozwiązań technicznych, lecz sposób, w jaki organ wykorzystuje regulację dotyczącą strzelnic garnizonowych przy ocenie przedsięwzięcia cywilnego, bez dostatecznego wyjaśnienia podstaw prawnych i granic takiego odniesienia.

Uważam takie rozumowanie za wyjątkowo niepokojące.

Oczywiście organ może odwoływać się do określonych rozwiązań technicznych w celach porównawczych. Nie oznacza to jednak, że przepisy regulujące jeden rodzaj obiektów mogą być automatycznie traktowane jako wymagania prawne wobec zupełnie innej kategorii strzelnic.

Jeżeli organ administracji powołuje się na określone rozporządzenie, powinien przede wszystkim wiedzieć, kogo ono dotyczy, jaki jest jego zakres przedmiotowy i czy rzeczywiście znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Nie jest to zagadnienie wymagające szczególnie nowatorskiej wykładni prawa. Jest to jedna z podstawowych zasad prawidłowego stosowania przepisów. Właśnie dlatego uważam, że tego rodzaju argumentacja stanowi poważny sygnał ostrzegawczy dotyczący poziomu merytorycznego rozstrzygnięć administracyjnych.

Od organów drugiej instancji należy wymagać szczególnej staranności. To one powinny eliminować nieprawidłowości, a nie wprowadzać do postępowań kolejne wątpliwości dotyczące podstaw prawnych stawianych wymagań.

Kolejnym problemem jest sposób, w jaki administracja podchodzi do kwalifikacji prawnej strzelnic otwartych.

W debacie dotyczącej tych obiektów często pojawia się uproszczenie polegające na utożsamianiu strzelnicy otwartej z budowlą ziemną, bez należytego uwzględnienia rzeczywistego charakteru konkretnego przedsięwzięcia. Tymczasem strzelnice otwarte mogą różnić się sposobem organizacji, zagospodarowaniem terenu, zastosowanymi rozwiązaniami oraz zakresem wykonanych robót.

Nie każda sytuacja faktyczna jest identyczna. Nie każda ingerencja w teren musi mieć taki sam charakter prawny. Nie każde przedsięwzięcie wymaga również przeprowadzenia identycznej procedury administracyjnej.

Znam orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym wskazuje się na konieczność uwzględniania kwestii legalności lokalizacji, budowy czy użytkowania strzelnic w postępowaniach dotyczących zatwierdzania regulaminów. Dostrzegam jednak również konieczność zachowania granic kompetencji poszczególnych organów oraz indywidualnego rozpatrywania każdego stanu faktycznego.

Nie sposób zaakceptować praktyki, w której ogólne odwołanie do prawa budowlanego zastępuje szczegółową analizę rzeczywistych obowiązków prawnych.

Bezpieczeństwo strzelnic jest bezdyskusyjnie istotne. Nie może jednak stanowić uniwersalnego uzasadnienia dla każdego żądania administracyjnego, niezależnie od jego podstawy prawnej. Państwo prawa wymaga nie tylko ochrony bezpieczeństwa publicznego, lecz także respektowania zasady legalizmu, proporcjonalności i prawidłowego rozgraniczenia kompetencji.

Nie mniej istotne pozostają zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 6 k.p.a. zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa. Art. 7 nakłada obowiązek podejmowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, natomiast art. 8 wymaga prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Szczególnego znaczenia nabiera również konieczność respektowania zasad wykładni prawa administracyjnego, w tym wynikającej z art. 7a k.p.a. zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, o ile spełnione zostały przesłanki zastosowania tego przepisu. Niezależnie od zakresu jego zastosowania w konkretnym postępowaniu organy administracji pozostają zobowiązane do działania na podstawie prawa, należytego uzasadniania swoich rozstrzygnięć oraz budowania zaufania obywateli do władzy publicznej.

W mojej ocenie jednym z najpoważniejszych problemów współczesnej praktyki administracyjnej jest coraz częstsze traktowanie obywatela jako podmiotu zobowiązanego do wykazywania, dlaczego określone żądanie urzędu nie znajduje podstawy prawnej.

Tymczasem powinno być dokładnie odwrotnie.

To organ administracji publicznej ma obowiązek wykazać, na jakiej podstawie działa i dlaczego określone wymaganie znajduje zastosowanie. Nie obywatel ma udowadniać, że urząd nie może żądać wszystkiego, co uzna za stosowne.

Zasada legalizmu nie jest deklaracją o charakterze wyłącznie ustrojowym. Jest podstawowym ograniczeniem władzy publicznej i gwarancją ochrony praw jednostki.

Uchylenie decyzji nie zawsze oznacza koniec problemu

W praktyce postępowań administracyjnych szczególnie dotkliwe okazują się konsekwencje decyzji kasacyjnych, na podstawie których sprawa wraca do organu pierwszej instancji.

Uchylenie decyzji odmownej może być istotnym rezultatem kontroli instancyjnej. Nie zawsze jednak prowadzi do zakończenia postępowania. Dla obywatela oznacza to dalszą niepewność, konieczność oczekiwania na kolejne czynności administracyjne oraz ryzyko ponownego wystąpienia sporów interpretacyjnych.

W sprawach dotyczących działalności gospodarczej lub planowanych przedsięwzięć czas ma szczególne znaczenie. Przedłużające się postępowanie może oznaczać wstrzymanie inwestycji, dodatkowe koszty i brak możliwości realizacji zaplanowanej działalności.

Niepokoi mnie to, że odpowiedzialność za praktyczne konsekwencje nieprawidłowych rozstrzygnięć spoczywa przede wszystkim na obywatelu. Organ wydaje decyzję, która następnie zostaje uchylona, a strona musi ponownie oczekiwać na rozpoznanie sprawy.

Administracja publiczna nie może traktować wielokrotnego rozpoznawania tej samej sprawy jako normalnego modelu działania. Kontrola instancyjna powinna służyć rzeczywistemu usuwaniu nieprawidłowości, a nie prowadzić do utrwalania stanu niepewności prawnej.

Na podstawie mojego doświadczenia zawodowego uważam, że problemy związane z zatwierdzaniem regulaminów strzelnic nie są wyłącznie konsekwencją pojedynczych błędów interpretacyjnych. Mamy do czynienia z szerszym zjawiskiem, obejmującym brak jednolitości praktyki administracyjnej, rozbieżności w rozumieniu kompetencji organów oraz niewystarczające dostosowanie obowiązujących regulacji do rzeczywistych potrzeb współczesnego strzelectwa.

W poszczególnych postępowaniach pojawiają się odmienne oczekiwania dotyczące dokumentacji, zakresu ustaleń faktycznych czy znaczenia przepisów prawa budowlanego. Nie twierdzę, że każda rozbieżność w rozstrzygnięciach świadczy o naruszeniu prawa. Różne stany faktyczne mogą uzasadniać odmienne decyzje. Niepokojące jest jednak to, gdy rozbieżności dotyczą samego rozumienia podstawowych kompetencji administracji oraz zakresu stosowania konkretnych aktów prawnych.

Niekompetencja w stosowaniu prawa nie musi polegać na nieznajomości pojedynczego przepisu. Może przejawiać się również w braku umiejętności właściwego powiązania regulacji, rozróżnienia ich zakresu zastosowania czy prawidłowego określenia przedmiotu postępowania.

Takie sytuacje powinny spotykać się ze stanowczą krytyką, ponieważ bezpośrednio wpływają na poziom ochrony praw obywateli.

W mojej ocenie nadszedł najwyższy czas, aby właściwe organy administracji rządowej podjęły skoordynowane działania zmierzające do uporządkowania zasad stosowania przepisów dotyczących strzelnic.

W pierwszej kolejności konieczne jest wypracowanie jednolitego podejścia przez resorty odpowiedzialne za sprawy wewnętrzne oraz budownictwo, przy udziale właściwych organów nadzoru budowlanego. Celem tych działań powinno być jednoznaczne określenie relacji pomiędzy przepisami ustawy o broni i amunicji a regulacjami dotyczącymi procesu budowlanego, jak również wyraźne rozgraniczenie kompetencji poszczególnych organów.

Administracja powinna dysponować spójnymi standardami interpretacyjnymi, które ograniczą ryzyko stosowania wobec podobnych stanów faktycznych całkowicie odmiennych wymagań. Nie chodzi przy tym o wydawanie instrukcji zastępujących przepisy prawa ani o ingerowanie w niezależność orzeczniczą sądów administracyjnych. Chodzi o zapewnienie organom odpowiedniego wsparcia merytorycznego, opracowanie jednolitych standardów stosowania obowiązujących regulacji oraz wyeliminowanie praktyk wynikających z niewłaściwego rozumienia zakresu poszczególnych aktów prawnych.

Obywatel nie powinien być uzależniony od indywidualnej interpretacji urzędnika w kwestiach, które powinny wynikać z jednoznacznych przepisów i utrwalonych standardów administracyjnych.

Nie można przy tym zapominać, że żadne wytyczne ministerialne nie mogą zastępować ustawy ani tworzyć nowych obowiązków prawnych. Dlatego działania organizacyjne muszą zostać powiązane z rzeczywistymi zmianami legislacyjnymi.

Uważam, że niezbędne jest przeprowadzenie kompleksowego przeglądu ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów regulujących organizację i funkcjonowanie strzelnic.

Obecne regulacje powstawały w innych realiach prawnych, technicznych i organizacyjnych. Tymczasem działalność strzelecka na przestrzeni ostatnich dekad uległa istotnym zmianom. Rozwinęły się różne formy strzelectwa sportowego, szkoleniowego i rekreacyjnego. Zmieniły się rozwiązania techniczne, sposób organizowania zajęć oraz charakter infrastruktury wykorzystywanej przez podmioty prowadzące strzelnice.

Prawo powinno nadążać za tymi zmianami.

W szczególności konieczne jest jednoznaczne określenie zasad dotyczących zatwierdzania regulaminów strzelnic oraz relacji tej procedury do innych postępowań administracyjnych. Nie można pozostawiać fundamentalnych kwestii dotyczących obowiązków inwestorów i kompetencji organów w stanie, który sprzyja powstawaniu kolejnych sporów interpretacyjnych.

Dobre prawo powinno być na tyle jasne, aby jego prawidłowe stosowanie nie wymagało każdorazowo prowadzenia wielomiesięcznego sporu z administracją publiczną.

Szczególnej uwagi wymaga również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic.

Mówimy o akcie prawnym wydanym ponad ćwierć wieku temu, który nadal stanowi podstawowy punkt odniesienia przy opracowywaniu i zatwierdzaniu regulaminów strzelnic. W mojej ocenie utrzymywanie tak istotnego aktu wykonawczego bez kompleksowego dostosowania jego rozwiązań do współczesnych realiów wymaga pilnej refleksji ustawodawcy.

Nie oznacza to, że wszystkie dotychczasowe rozwiązania są nieprawidłowe. Podstawowe zasady bezpieczeństwa zachowują swoje znaczenie niezależnie od upływu czasu. Jednak współczesne funkcjonowanie strzelnic obejmuje znacznie bardziej zróżnicowane formy działalności, niż miało to miejsce w okresie tworzenia obecnych regulacji.

W mojej ocenie potrzebny jest nowoczesny, przejrzysty i spójny model regulacyjny, uwzględniający różnice pomiędzy poszczególnymi rodzajami strzelnic oraz rzeczywistymi warunkami ich użytkowania.

Nowelizacja powinna zostać poprzedzona konsultacjami z praktykami, ekspertami z zakresu bezpieczeństwa, przedstawicielami środowiska strzeleckiego oraz prawnikami zajmującymi się tą problematyką. Nie wystarczy bowiem opracowanie kolejnego aktu prawnego w oderwaniu od rzeczywistych problemów występujących w praktyce.

Potrzebujemy przepisów, które będą możliwe do jednoznacznego zastosowania zarówno przez obywateli, jak i przez administrację publiczną.

W mojej ocenie zmiany legislacyjne powinny obejmować nie tylko aktualizację samego wzorcowego regulaminu strzelnic, lecz także jednoznaczne określenie granic postępowania w przedmiocie jego zatwierdzenia. Konieczne jest wyraźne rozgraniczenie wymagań dotyczących zasad bezpieczeństwa i organizacji strzelnicy od obowiązków wynikających z innych dziedzin prawa. Tylko takie rozwiązanie pozwoli ograniczyć rozbieżności interpretacyjne, które obecnie stają się źródłem wielomiesięcznych sporów administracyjnych.

Bezpieczeństwo państwa zaczyna się od spójności jego własnych działań

Nie sposób analizować problematyki funkcjonowania strzelnic w Polsce w oderwaniu od obecnej sytuacji geopolitycznej i wyzwań związanych z bezpieczeństwem państwa.

Od kilku lat Europa mierzy się z zasadniczą zmianą środowiska bezpieczeństwa. Pełnoskalowa wojna w Ukrainie, zagrożenia hybrydowe, incydenty naruszające bezpieczeństwo państw europejskich oraz wzmacnianie wschodniej flanki NATO sprawiają, że kwestie obronności, odporności społecznej i przygotowania obywateli do sytuacji kryzysowych nabrały szczególnego znaczenia.

Polska, jako państwo graniczące z Ukrainą, Białorusią i rosyjskim obwodem królewieckim, znajduje się w wyjątkowo wymagającym położeniu geopolitycznym. W przestrzeni publicznej coraz częściej mówi się o konieczności budowania odporności państwa, wzmacniania kompetencji społeczeństwa oraz rozwijania odpowiedniego zaplecza organizacyjnego i szkoleniowego.

Słusznie. Bezpieczeństwo państwa nie może opierać się wyłącznie na deklaracjach, dokumentach strategicznych i planach finansowych. Wymaga również realnych możliwości organizacyjnych, sprawnych instytucji i przewidywalnego otoczenia prawnego.

Tym bardziej zastanawia mnie rozdźwięk pomiędzy deklarowanymi celami państwa a problemami administracyjnymi, z jakimi mierzą się podmioty zainteresowane prowadzeniem legalnej działalności strzeleckiej. Z jednej strony państwo dostrzega znaczenie edukacji dla bezpieczeństwa i rozwijania infrastruktury szkoleniowej. Z drugiej strony praktyka niektórych postępowań administracyjnych pokazuje, że już samo ustalenie wymagań prawnych dotyczących określonego przedsięwzięcia może stać się przedmiotem długotrwałego sporu.

Czy państwo, które deklaruje konieczność wzmacniania własnej odporności, może pozwalać sobie na brak jednolitych standardów prawnych dotyczących infrastruktury, która w określonych warunkach może wspierać realizację celów szkoleniowych i edukacyjnych?

W mojej ocenie jest to pytanie, którego nie można dłużej pomijać.

Warto przypomnieć, że 1 stycznia 2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 grudnia 2024 r. o ochronie ludności i obronie cywilnej. Jej celem jest stworzenie systemu przygotowania państwa i społeczeństwa na różnego rodzaju zagrożenia, w tym zagrożenia militarne.

Również NATO konsekwentnie podkreśla znaczenie odporności społecznej i przygotowania cywilnego jako istotnych elementów bezpieczeństwa państw członkowskich. Nie oznacza to oczywiście, że działalność strzelnic cywilnych jest tożsama z realizacją ustawowych zadań obrony cywilnej. Są to odrębne obszary, posiadające własne cele i podstawy prawne.

Nie można jednak ignorować faktu, że legalnie funkcjonująca infrastruktura szkoleniowa, odpowiednio przygotowana kadra oraz organizacje prowadzące działalność edukacyjną mogą stanowić wartościowy element szerszego potencjału społecznego. Co więcej, samo Ministerstwo Obrony Narodowej dostrzega znaczenie infrastruktury strzeleckiej, czego przykładem jest program „Strzelnica w Powiecie”, obejmujący również przedsięwzięcia realizowane w 2026 r.

Skoro zatem na poziomie centralnym dostrzega się potrzebę wspierania określonych form infrastruktury szkoleniowej, tym bardziej uzasadnione jest pytanie o spójność zasad jej funkcjonowania na poziomie lokalnym.

Nie twierdzę, że każdy wniosek dotyczący strzelnicy powinien zostać automatycznie uwzględniony. Twierdzę natomiast, że państwo powinno zapewnić jasne, jednolite i możliwe do przewidzenia zasady rozpoznawania takich spraw. W przeciwnym razie powstaje sytuacja, w której realizacja deklarowanych celów publicznych może napotykać bariery wynikające nie tyle z samych wymagań bezpieczeństwa, ile z niejednolitej praktyki stosowania prawa.

To problem, który w obecnych realiach geopolitycznych zasługuje na szczególną uwagę.

Nie wystarczy mówić o bezpieczeństwie. Trzeba zapewnić warunki do realizacji przyjętych celów. Uważam, że bezpieczeństwo państwa powinno być rozpatrywane również przez pryzmat sprawności jego instytucji.

Nie można budować odpornego państwa bez administracji, która potrafi prawidłowo stosować przepisy, współpracować pomiędzy poszczególnymi szczeblami i podejmować rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie.

W tym kontekście problemy dotyczące strzelnic nabierają szerszego znaczenia.

Jeżeli określona działalność jest prawnie dopuszczalna, a jednocześnie może wspierać społecznie użyteczne cele edukacyjne lub szkoleniowe, obowiązkiem państwa powinno być zapewnienie przejrzystych zasad jej prowadzenia, przy pełnym poszanowaniu wymagań bezpieczeństwa.

Nie oznacza to uprzywilejowania inwestorów ani rezygnacji z kontroli administracyjnej. Oznacza natomiast konieczność wyeliminowania sytuacji, w których obywatel ponosi konsekwencje niejasnych wymagań, rozbieżnych interpretacji i niewystarczającej koordynacji pomiędzy organami.

Nie można oczekiwać, że społeczeństwo będzie aktywnie uczestniczyć w budowaniu odporności państwa, jeżeli jednocześnie nie zapewnia się przejrzystych i przewidywalnych warunków prawnych dla legalnych inicjatyw, które mogą wspierać ten proces. Państwo powinno nie tylko formułować strategiczne cele dotyczące bezpieczeństwa, ale również eliminować nieuzasadnione bariery administracyjne utrudniające ich realizację. W przeciwnym razie powstaje zasadnicza sprzeczność pomiędzy deklarowaną polityką bezpieczeństwa a praktyką funkcjonowania instytucji publicznych.

Nie da się skutecznie budować bezpieczeństwa państwa, jeżeli jego instytucje nie potrafią zapewnić spójnego i przewidywalnego stosowania obowiązującego prawa. Dlatego postulowana przeze mnie aktualizacja przepisów dotyczących strzelnic nie powinna być postrzegana wyłącznie jako kwestia interesów określonego środowiska.

To również zagadnienie jakości administracji publicznej, bezpieczeństwa prawnego obywateli oraz spójności działań państwa w obszarach, które mogą mieć znaczenie dla jego długofalowej odporności.

W obecnej sytuacji geopolitycznej nie wystarczy mówić o potrzebie przygotowania społeczeństwa na zagrożenia. Konieczne jest także stworzenie takich warunków prawnych i instytucjonalnych, które pozwolą realizować zgodne z prawem inicjatywy bez nieuzasadnionych barier administracyjnych.

Państwo, które oczekuje od obywateli odpowiedzialności i gotowości do działania w sytuacjach kryzysowych, samo musi wykazać się odpowiedzialnością w tworzeniu i stosowaniu prawa.

Chciałabym bardzo wyraźnie podkreślić, że moja krytyka nie jest wymierzona w samą instytucję administracji publicznej ani w zasadność zapewniania bezpieczeństwa na strzelnicach. Jest krytyką praktyki, w której obywatel coraz częściej musi mierzyć się z niejasnymi wymaganiami, niespójnymi interpretacjami i rozstrzygnięciami budzącymi poważne wątpliwości prawne.

Jako prawnik zajmujący się tego rodzaju sprawami uważam, że od osób wykonujących zadania administracji publicznej należy wymagać wysokiego poziomu wiedzy merytorycznej, umiejętności prawidłowej wykładni przepisów oraz świadomości granic własnych kompetencji.

Nie wystarczy powołać się na szereg ustaw, rozporządzeń i orzeczeń sądowych. Trzeba jeszcze wykazać, że rzeczywiście znajdują one zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Liczba przywołanych przepisów nie świadczy o jakości decyzji administracyjnej. Świadczy o niej prawidłowość ich zastosowania.

Nie można również akceptować sytuacji, w której wadliwa praktyka administracyjna utrzymuje się tylko dlatego, że obywatel nie dysponuje odpowiednimi środkami, czasem lub wiedzą, aby ją zakwestionować.

W mojej ocenie konieczne są nie tylko zmiany legislacyjne, ale również rzeczywiste podniesienie standardów merytorycznych działania organów administracji publicznej. Administracja powinna zapewniać obywatelom przewidywalność, pewność prawa i sprawne rozpoznawanie spraw. Nie powinna stawać się źródłem kolejnych barier wynikających z niewłaściwego rozumienia obowiązujących regulacji.

Dlatego apeluję do właściwych organów administracji rządowej o podjęcie działań zmierzających do ujednolicenia praktyki stosowania przepisów dotyczących strzelnic oraz rozpoczęcia prac nad aktualizacją ustawy o broni i amunicji i rozporządzenia w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic.

Nie chodzi o uprzywilejowanie określonej grupy inwestorów ani o ograniczanie wymogów bezpieczeństwa. Chodzi o elementarną zasadę państwa prawa – obywatel powinien wiedzieć, jakie obowiązki nakładają na niego przepisy, a organ administracji powinien wiedzieć, jakie posiada kompetencje.

W mojej ocenie dalsze tolerowanie niejednolitej praktyki administracyjnej prowadzi jedynie do pogłębiania niepewności prawnej, generowania kosztów i osłabiania zaufania do instytucji publicznych.

Nie możemy wymagać od obywateli bezwzględnego przestrzegania prawa, jednocześnie akceptując sytuację, w której organy odpowiedzialne za jego stosowanie same mają trudności z prawidłowym ustaleniem zakresu obowiązujących regulacji.

Państwo prawa nie polega na tym, że administracja zawsze ma rację, a obywatel musi latami wykazywać, że jest inaczej. Polega na tym, że władza publiczna działa w granicach jasno określonych kompetencji, wydaje rozstrzygnięcia oparte na właściwych przepisach i ponosi odpowiedzialność za jakość swoich działań.

W czasach, gdy bezpieczeństwo i odporność państwa stają się jednymi z najważniejszych wyzwań, nie możemy pozwolić sobie na administrację, która sama generuje bariery wynikające z niejednolitego stosowania prawa. Polska potrzebuje nie tylko nowoczesnych przepisów, ale przede wszystkim instytucji zdolnych do ich kompetentnego i odpowiedzialnego stosowania. Bez tego nawet najlepiej formułowane deklaracje dotyczące bezpieczeństwa pozostaną jedynie deklaracjami.

 

Karolina Grzelec

Prawnik, Kierownik Działu Silnik Prawny
Kancelaria Prawna Viggen sp.j.

Zapraszamy do współpracy:

Kontakt: 509 982 577| Biuro1@viggen.pl

Zasiłek opiekuńczy na chore dziecko, gdy drugi rodzic pracuje zdalnie – ważne stanowisko ZUS

Praca zdalna stała się powszechnym sposobem wykonywania obowiązków zawodowych, jednak jej specyfika rodzi również pytania dotyczące uprawnień pracowniczych i świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Jednym z zagadnień budzących wątpliwości jest prawo do zasiłku opiekuńczego w sytuacji, gdy dziecko zachoruje, a drugi rodzic w tym samym czasie wykonuje pracę zdalną z domu. Czy sama obecność jednego z rodziców w miejscu zamieszkania oznacza, że drugi nie może skorzystać z zasiłku opiekuńczego? Stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 czerwca 2026 r. wskazuje, że nie można przyjmować takiego założenia automatycznie.

Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tej kwestii ma charakter pracy zdalnej. Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy praca wykonywana poza zakładem pracy, w tym w miejscu zamieszkania pracownika, nadal pozostaje świadczeniem pracy na rzecz pracodawcy. Pracownik jest zobowiązany do realizowania powierzonych mu zadań, przestrzegania ustalonej organizacji pracy oraz wykonywania obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Fakt, że rodzic przebywa w domu, nie oznacza zatem, że pozostaje do swobodnej dyspozycji rodziny i może w każdej chwili przejąć obowiązek osobistej opieki nad chorym dzieckiem. Łączenie pracy zawodowej z koniecznością zapewnienia choremu dziecku odpowiedniej opieki może być w praktyce niemożliwe, zwłaszcza gdy stan zdrowia dziecka wymaga stałej obecności osoby dorosłej.

W stanowisku z 12 czerwca 2026 r. ZUS wskazał, że pracownika wykonującego pracę zdalną nie należy uznawać za członka rodziny mogącego zapewnić opiekę wyłącznie z tego powodu, że przebywa on w miejscu zamieszkania. Ocena powinna uwzględniać zakres i charakter wymaganej opieki, a także sytuację zawodową i zdrowotną osoby, która miałaby ją sprawować.

Oznacza to, że rodzic, który musi zrezygnować z wykonywania pracy, aby osobiście zaopiekować się chorym dzieckiem, może zachować prawo do zasiłku opiekuńczego również wtedy, gdy drugi rodzic w tym samym czasie pracuje zdalnie. Oczywiście konieczne jest spełnienie pozostałych warunków określonych w przepisach.

Zasady przyznawania zasiłku opiekuńczego określa ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Świadczenie przysługuje osobie objętej odpowiednim ubezpieczeniem, która zostaje zwolniona od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub innym uprawnionym członkiem rodziny.

W przypadku chorego dziecka zasadniczo chodzi o dzieci do ukończenia 14. roku życia. Szczególne regulacje dotyczą również dzieci z niepełnosprawnościami, w odniesieniu do których spełnione są warunki określone w ustawie. Zasiłek może przysługiwać także w określonych sytuacjach związanych z opieką nad dzieckiem do ukończenia 8. roku życia, na przykład w razie nieprzewidzianego zamknięcia placówki opiekuńczej lub choroby rodzica stale sprawującego opiekę, jeżeli okoliczności te uniemożliwiają mu zajmowanie się dzieckiem.

Przy ustalaniu prawa do świadczenia istotna jest również zasada dotycząca innych członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Co do zasady zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, jeżeli istnieje inny członek rodziny, który może zapewnić opiekę. Ustawa przewiduje jednak wyjątki, a jednym z nich jest opieka nad chorym dzieckiem, które nie ukończyło 2 lat. W takim przypadku prawo do zasiłku nie jest uzależnione od możliwości zapewnienia opieki przez innego domownika.

W przypadku starszych dzieci konieczne jest natomiast ustalenie, czy rzeczywiście istnieje inna osoba mogąca przejąć opiekę. Nie wystarczy samo stwierdzenie, że drugi rodzic przebywa w domu. Jeżeli wykonuje on w tym czasie obowiązki zawodowe w ramach pracy zdalnej, okoliczność ta powinna zostać uwzględniona przy ocenie prawa do świadczenia.

Stanowisko ZUS z 12 czerwca 2026 r. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala odróżnić fizyczną obecność członka rodziny w domu od rzeczywistej możliwości sprawowania opieki nad dzieckiem. W realiach współczesnego rynku pracy nie można utożsamiać pracy zdalnej z pozostawaniem poza aktywnością zawodową ani zakładać, że osoba wykonująca obowiązki służbowe może jednocześnie zapewnić choremu dziecku niezbędną opiekę.

Nie oznacza to jednak, że każdy wniosek o zasiłek opiekuńczy w takiej sytuacji zostanie automatycznie zaakceptowany. Nadal należy spełnić warunki ustawowe, prawidłowo udokumentować konieczność sprawowania opieki oraz uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku. Zarówno pracownik, jak i pracodawca powinni zatem zwracać uwagę na prawidłowe stosowanie przepisów oraz dokumentowanie uprawnień do świadczeń.

W praktyce właściwa interpretacja regulacji ma znaczenie nie tylko dla samej wypłaty zasiłku, lecz także dla prawidłowego rozliczenia nieobecności pracownika i ograniczenia ryzyka sporów z organem rentowym. W przypadku wątpliwości warto przeanalizować sytuację indywidualnie, z uwzględnieniem aktualnych przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

Zagadnienia związane z zasiłkami opiekuńczymi, pracą zdalną i uprawnieniami pracowników wymagają znajomości nie tylko przepisów, ale również ich praktycznego stosowania. Błędna interpretacja regulacji może prowadzić do nieuzasadnionego kwestionowania uprawnień pracowniczych, problemów z dokumentacją lub sporów dotyczących prawidłowości rozliczeń.

Kancelaria Prawna Viggen od 26 lat jest ekspertem w Polsce w zakresie prawa pracy, wspierając przedsiębiorców i pracowników w interpretacji przepisów oraz rozwiązywaniu problemów prawnych związanych z zatrudnieniem. Pomagamy analizować indywidualne sytuacje, oceniać obowiązki stron stosunku pracy i dobierać rozwiązania zgodne z obowiązującymi regulacjami.

Jeżeli potrzebują Państwo profesjonalnej pomocy w zakresie prawa pracy, ubezpieczeń społecznych, zasiłków lub obowiązków pracodawcy, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią Prawną Viggen. Nasze doświadczenie pozwala spojrzeć na problem kompleksowo i wskazać rozwiązania dostosowane do konkretnej sytuacji.

Zachęcamy również do śledzenia naszych profili w mediach społecznościowych. Regularnie dzielimy się wiedzą prawną, omawiamy istotne zmiany w przepisach i przedstawiamy praktyczne zagadnienia, które mają znaczenie dla pracodawców, pracowników oraz osób zajmujących się kadrami i płacami.

Zapraszamy do współpracy:

tel.: 509-982-577, 12 637-24-57,

e-mail: biuro11@viggen.pl

tel.: 519-140-984,

e-mail.: jak@viggen.pl

Przygotowała:

Monika Bednarz

Radca Prawny- p.o. kierownika działu procesowego

Kancelaria Prawna Viggen sp.j.

ZUS kierowców międzynarodowych w 2027 roku. Wyższa podstawa składek i kolejne koszty dla przewoźników

 

Przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 29 września 2026 r. projekt ustawy budżetowej na 2027 rok, przekazany następnie do Sejmu RP jako druk nr 3150, przewiduje wzrost prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej z 9 420 zł w 2026 roku do 10 033 zł w 2027 roku.

Zmiana o 613 zł, czyli około 6,5%, ma szczególne znaczenie dla przedsiębiorstw zatrudniających kierowców wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe. Wynika to z zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne przewidzianych w ustawie o czasie pracy kierowców. Na dzień przygotowania publikacji wartość 10 033 zł pozostaje wartością projektowaną, a nie ostatecznie potwierdzoną kwotą na 2027 rok.

W doniesieniach branżowych wskazuje się, że przy określonych założeniach miesięczny koszt zatrudnienia kierowcy może wzrosnąć o około 260 zł. Nie jest to jednak nowa stawka ZUS ani jednakowa podwyżka dla wszystkich kierowców. Rzeczywisty wpływ zmiany zależy od przychodu kierowcy, sposobu wynagradzania, okresów pobytu za granicą i prawidłowego zastosowania ustawowych wyłączeń.

Dlaczego przeciętne wynagrodzenie ma znaczenie dla składek?

Podstawowe znaczenie ma art. 26g ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. W odniesieniu do kierowców wykonujących zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych, których miesięczny przychód jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie, przepis przewiduje wyłączenie z przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek równowartości 60 euro za każdy dzień pobytu za granicą. Jednocześnie tak ustalona podstawa nie może być niższa od kwoty przeciętnego wynagrodzenia.

Nie oznacza to, że podstawa składek każdego kierowcy międzynarodowego automatycznie wynosi 10 033 zł. Mechanizm wymaga spełnienia przesłanek ustawowych, a w szczególności uwzględnienia wysokości miesięcznego przychodu. W przypadku przychodu nieprzekraczającego ustawowego progu nie można bezpodstawnie podwyższać podstawy wymiaru składek do poziomu prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia. Odmiennie należy również oceniać okresy niepełnego miesiąca i inne szczególne okoliczności rozliczenia.

Istotny jest również art. 26f ustawy, zgodnie z którym kierowca wykonujący zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych nie pozostaje w podróży służbowej w rozumieniu art. 77⁵ § 1 Kodeksu pracy. Dlatego klasycznych diet i ryczałtów za noclegi nie można bezrefleksyjnie stosować jako instrumentu rozliczania takich przewozów.

Ile mogą wzrosnąć koszty zatrudnienia?

Według symulacji Eurowag przytoczonej w październiku 2026 roku przez media transportowe, dla kierowcy otrzymującego 10 000 zł netto miesięcznie i przebywającego 20 dni w miesiącu w trasach międzynarodowych całkowity koszt zatrudnienia wzrósłby z około 14 809 zł w 2026 roku do około 15 072 zł w 2027 roku. Różnica wynosi 263 zł miesięcznie. Są to wyniki modelowej kalkulacji, a nie uniwersalne kwoty wynikające bezpośrednio z ustawy.

Liczba kierowców	Dodatkowo miesięcznie	Dodatkowo rocznie
10	2 630 zł	31 560 zł
25	6 575 zł	78 900 zł
50	13 150 zł	157 800 zł
100	26 300 zł	315 600 zł

Tabela przedstawia wyłącznie skalowanie założonej różnicy 263 zł na kierowcę przez 12 miesięcy. Nie uwzględnia rotacji zatrudnienia, absencji, zmian wynagrodzeń ani odmiennych podstaw składek poszczególnych pracowników. W firmie zatrudniającej 100 kierowców oznaczałoby to w takim modelu około 315 600 zł dodatkowych wydatków rocznie.

Ustalenie wynagrodzenia netto lub brutto a ryzyko kosztowe

W praktyce branży transportowej częste są uzgodnienia dotyczące oczekiwanego wynagrodzenia netto lub tzw. dniówki. Przy zobowiązaniu do zapewnienia określonej kwoty netto wzrost obciążeń składkowych może w większym stopniu przełożyć się na koszt pracodawcy. W przypadku prawidłowo ustalonego wynagrodzenia brutto część skutków zmiany podstawy wymiaru składek może wpłynąć na kwotę netto otrzymywaną przez pracownika, podczas gdy pracodawca nadal finansuje składki należące do jego części.

Sposób uzgodnienia wynagrodzenia nie zwalnia jednak z przestrzegania przepisów o wynagrodzeniu za pracę, czasie pracy, nadgodzinach, dyżurach i pracy w porze nocnej. Samo określenie świadczenia jako dniówki nie może zastąpić prawidłowego rozliczenia ustawowych należności.

Zwrot kosztów sanitariatów i świadczenia BHP – istotne rozróżnienie

Art. 26g przewiduje również szczególne wyłączenia dotyczące określonych zwrotów kosztów ponoszonych w związku z wykonywaniem międzynarodowych przewozów drogowych, w tym kosztów noclegu, przejazdu do miejsca rozpoczęcia przewozu, niezbędnych udokumentowanych wydatków oraz korzystania z urządzeń sanitarnych. W ostatnim przypadku ustawa odwołuje się do średnich nieudokumentowanych kosztów takich usług w ogólnodostępnych miejscach obsługi podróżnych w państwach wykonywania zadań służbowych.

Podstawę oceny zwrotu kosztów korzystania z urządzeń sanitarnych stanowi art. 26g pkt 2 lit. d ustawy o czasie pracy kierowców. Przepis odnosi się do należności stanowiących zwrot równowartości poniesionych kosztów, określanych na podstawie średnich nieudokumentowanych kosztów takich usług oferowanych w ogólnodostępnych miejscach obsługi podróżnych w państwach, w których kierowca wykonuje zadania służbowe. Nie wynika z niego uprawnienie do dowolnego ustalania świadczeń ani do zastępowania nimi wynagrodzenia za pracę.

Zwrot kosztów sanitariatów należy odróżniać od świadczeń wynikających z przepisów BHP. Każde świadczenie wymaga odrębnej oceny podstawy prawnej, przesłanek wypłaty oraz zasad oskładkowania. Nie ma podstaw, aby z góry przyjmować określoną kwotę oszczędności dla wszystkich przewoźników. Przy ustalaniu okresów pobytu za granicą należy uwzględnić także zasady wynikające z art. 26h ustawy o czasie pracy kierowców.

Czy zmiana obejmie wszystkich kierowców?

Nie. Szczególny mechanizm art. 26g dotyczy ustawowo określonych sytuacji związanych z międzynarodowymi przewozami drogowymi. Nie należy przenosić go automatycznie na kierowców wykonujących wyłącznie przewozy krajowe ani na każdą osobę prowadzącą działalność gospodarczą. W przypadku umów cywilnoprawnych konieczne jest dodatkowo zbadanie tytułu do ubezpieczeń, rzeczywistego sposobu wykonywania usług i właściwego zakresu zastosowania przepisów szczególnych.

Odrębnej oceny wymaga również kwestia momentu rozliczenia wynagrodzenia, w szczególności wynagrodzeń za grudzień 2026 roku wypłacanych w styczniu 2027 roku. Zasadniczo przychód ze stosunku pracy jest uwzględniany dla celów składkowych w miesiącu wypłaty lub postawienia do dyspozycji, jednak zastosowanie odpowiednich parametrów wymaga każdorazowo uwzględnienia aktualnych zasad rozliczeń ZUS.

Co powinni zrobić przewoźnicy przed 1 stycznia 2027 roku?

Przedsiębiorcy transportowi powinni przeprowadzić symulację kosztów zatrudnienia opartą na rzeczywistych danych płacowych, a nie jedynie na branżowej średniej. Weryfikacji wymagają umowy o pracę, regulaminy wynagradzania, sposób naliczania składek, dokumentowanie dni pobytu za granicą, zasady zwrotu kosztów i świadczeń BHP oraz zgodność rozliczeń płacowych z ewidencją czasu pracy.

Ważnym elementem przygotowań pozostaje również przegląd kontraktów transportowych. Przedsiębiorstwa realizujące długoterminowe zlecenia powinny ocenić możliwość uwzględnienia rosnących kosztów pracy w stawkach frachtowych i klauzulach waloryzacyjnych. Wzrost kosztów zatrudnienia, obok wydatków na paliwo, opłaty drogowe i finansowanie floty, może mieć istotne znaczenie dla rentowności przewozów.

Projektowany wzrost prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia do 10 033 zł w 2027 roku stanowi kolejne wyzwanie dla polskich przedsiębiorców transportowych. Wzrost obciążeń składkowych, przy jednoczesnej presji kosztowej występującej w branży transportowej, wymaga odpowiednio wczesnego przygotowania przedsiębiorstw do nowych realiów finansowych.

Należy jednak pamiętać, że rzeczywisty wzrost kosztów zatrudnienia kierowców międzynarodowych będzie uzależniony od indywidualnych warunków zatrudnienia, struktury wynagrodzenia oraz prawidłowego zastosowania szczególnych zasad ustalania podstawy wymiaru składek.

W ocenie Kancelarii Prawnej Viggen szczególnego znaczenia nabiera zatem kompleksowa weryfikacja obowiązujących w przedsiębiorstwach transportowych systemów wynagradzania kierowców, regulaminów wynagradzania oraz zasad rozliczania świadczeń związanych z wykonywaniem międzynarodowych przewozów drogowych.

Odpowiednio przeprowadzona analiza prawna i płacowa pozwala nie tylko przygotować przedsiębiorstwo na nadchodzące zmiany, lecz również ograniczyć ryzyko nieprawidłowości w rozliczeniach z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz zapewnić większą przewidywalność kosztów prowadzonej działalności.

 

Przygotowała

Karolina Grzelec

Kierownik Działu Silnik Prawny

Kancelaria Prawna Viggen Sp.j.

Zapraszamy do współpracy

Tel: 509 982 577| 509 651 951

Z satysfakcją informujemy, że Anna Nieć-Mrzygłód, ekspertka naszej Kancelarii, znalazła się w gronie autorek i autorów najnowszego, siódmego wydania newslettera Sekcji ds. współpracy międzynarodowej w oparciu o godną zaufania sztuczną inteligencję, działającej w ramach Grupy Roboczej ds. Sztucznej Inteligencji (GRAI) przy Ministerstwie Cyfryzacji.

To szczególnie wartościowe wyróżnienie, ponieważ newsletter GRAI stanowi forum wymiany wiedzy i eksperckich analiz dotyczących jednego z najważniejszych obszarów współczesnej transformacji technologicznej – rozwoju sztucznej inteligencji oraz jej wpływu na gospodarkę, prawo, administrację i społeczeństwo.

W najnowszym wydaniu znalazło się 11 eksperckich opracowań poświęconych m.in. regulacjom AI, ochronie danych osobowych, cyberbezpieczeństwu, zastosowaniom sztucznej inteligencji w sektorach krytycznych, nadzorowi człowieka nad systemami AI, oznaczaniu treści generowanych przez AI oraz przyszłości rynku pracy.

Wśród tych publikacji znalazł się artykuł Anny Nieć-Mrzygłód „AI & Rynek Pracy – Fakty, Trendy, Prognozy”.

W swoim opracowaniu Anna Nieć-Mrzygłód podejmuje jeden z tematów, który w najbliższych latach będzie miał fundamentalne znaczenie dla przedsiębiorców, pracowników i administracji publicznej. Analiza nie ogranicza się do popularnych prognoz dotyczących zastępowania ludzi przez AI. Autorka zestawia najnowsze dane i badania dotyczące automatyzacji z rzeczywistymi zmianami zachodzącymi w organizacji pracy.

Szczególnie istotne jest zwrócenie uwagi na różnicę pomiędzy automatyzacją poszczególnych zadań a automatyzacją całych zawodów. Rozwój AI w wielu przypadkach nie oznacza bowiem prostego scenariusza „człowiek kontra maszyna”. Znacznie częściej prowadzi do zmiany charakteru pracy, zakresu odpowiedzialności oraz kompetencji wymaganych od pracowników.

W publikacji wykorzystano m.in. analizy McKinsey Global Institute, Goldman Sachs, EY, LinkedIn, University of Oxford oraz innych ośrodków badawczych, dzięki czemu temat został przedstawiony zarówno z perspektywy technologicznej, jak i ekonomicznej.

Jednym z mocnych elementów publikacji jest odniesienie globalnych trendów do sytuacji w Polsce. Anna Nieć-Mrzygłód wskazuje, że polska polityka dotycząca AI coraz wyraźniej przechodzi od etapu deklaracji i eksperymentów do realnej implementacji technologii w administracji i gospodarce. Jednocześnie podkreśla, że największym wyzwaniem nie musi być sama automatyzacja, lecz zdolność pracowników, przedsiębiorstw i instytucji do przystosowania się do zmieniającego się środowiska pracy. To właśnie kompetencje, a nie wyłącznie konkretne stanowiska, mogą stać się jednym z najważniejszych przedmiotów polityki rynku pracy w erze AI.

Publikacja Anny Nieć-Mrzygłód wpisuje się w szerszy obszar jej zainteresowań eksperckich związanych z nowymi technologiami, sztuczną inteligencją, regulacjami technologicznymi oraz ich wpływem na funkcjonowanie przedsiębiorstw i rynku pracy.

Współczesne regulacje dotyczące AI coraz częściej wymagają spojrzenia wykraczającego poza tradycyjne ramy prawne. Rozwój technologii wpływa bowiem nie tylko na obowiązki przedsiębiorców, lecz również na sposób organizacji pracy, zarządzanie zasobami ludzkimi, procesy decyzyjne i długofalowe strategie biznesowe.

Dlatego szczególnie cenna jest perspektywa ekspercka łącząca prawo, gospodarkę, technologię i praktykę funkcjonowania organizacji.

Zaproszenie Anny Nieć-Mrzygłód, Dyrektor Generalnej Kancelarii Prawnej Viggen, do grona autorek i autorów newslettera GRAI oraz publikacja jej analizy w najnowszym wydaniu to ważne wyróżnienie i potwierdzenie jej aktywności eksperckiej na styku prawa, sztucznej inteligencji i nowych technologii.

Jej udział w tej inicjatywie pokazuje również, że kompetencje i doświadczenie Kancelarii Prawnej Viggen coraz mocniej wpisują się w debatę dotyczącą dynamicznego rozwoju AI oraz jego wpływu na biznes, prawo i społeczeństwo. Cieszymy się, że wiedza naszej ekspertki może być częścią szerszej, eksperckiej dyskusji nad kierunkiem rozwoju sztucznej inteligencji w Polsce i Europie.

W naszej ocenie właśnie takie inicjatywy, tj.  łączące środowisko prawne, biznesowe, naukowe i technologiczne będą miały coraz większe znaczenie. Sztuczna inteligencja przestała być bowiem wyłącznie zagadnieniem technologicznym. Stała się jednym z kluczowych czynników kształtujących konkurencyjność gospodarki, przyszłość rynku pracy oraz sposób funkcjonowania przedsiębiorstw i instytucji publicznych.

Publikacja Anny Nieć-Mrzygłód w newsletterze GRAI jest zatem nie tylko kolejnym eksperckim opracowaniem, ale również głosem w dyskusji o tym, jak przygotować polski rynek pracy i polskie organizacje na rzeczywistość, w której współpraca człowieka z AI stanie się codziennością.

Serdecznie gratulujemy Annie Nieć-Mrzygłód publikacji i wyróżnienia. Cieszymy się, że wiedza, doświadczenie i zaangażowanie naszej ekspertki znajdują odzwierciedlenie w inicjatywach skupiających specjalistów kształtujących debatę o przyszłości sztucznej inteligencji w Polsce i Europie.

W Kancelarii Prawnej Viggen wierzymy, że skuteczne funkcjonowanie przedsiębiorstw w dobie dynamicznego rozwoju nowych technologii wymaga dziś łączenia wiedzy prawnej z rozumieniem procesów gospodarczych, technologicznych i społecznych. Dlatego aktywnie śledzimy zmiany związane ze sztuczną inteligencją i ich wpływ na działalność przedsiębiorców, rynek pracy oraz obowiązujące i projektowane regulacje.

Zachęcamy do kontaktu z Kancelarią Prawną Viggen, jeśli chcą Państwo lepiej przygotować swoją organizację na wyzwania związane z rozwojem AI, nowymi regulacjami technologicznymi oraz zmieniającym się środowiskiem prawnym. Nasz zespół łączy doświadczenie prawnicze z praktycznym spojrzeniem na potrzeby współczesnych przedsiębiorstw, wspierając je w bezpiecznym i świadomym wdrażaniu nowych technologii.

Zachęcamy również do zapoznania się z pełnym wydaniem newslettera GRAI oraz artykułem „AI & Rynek Pracy – Fakty, Trendy, Prognozy” autorstwa Anny Nieć-Mrzygłód. GRAI_Newsletter_nr_7_01 10 2026.docx

Zapraszamy do współpracy:

tel.: 509-982-577, 12 637-24-57,

e-mail: biuro11@viggen.pl

tel.: 519-140-984,

e-mail.: jak@viggen.pl

Przygotowała:

Monika Bednarz

Radca Prawny- p.o. kierownika działu procesowego

Kancelaria Prawna Viggen sp.j.