W debacie publicznej rzadko padają słowa tak mocne i bezkompromisowe, jak te, które zobaczyliśmy w rozmowie profesora Mariusza Miąsko z dziennikarką Jaśminą Nowak. Głównym punktem tej poruszającej dyskusji stała się fundamentalna prawda współczesnego prawa międzynarodowego: blokowanie dostępu do pomocy humanitarnej w teatrze działań wojennych nie jest jedynie politycznym unikiem czy taktycznym zagraniem. To wprost zbrodnia wojenna.
Profesor Miąsko w sposób niezwykle klarowny przypomina o moralnej i prawnej odpowiedzialności, jaka spoczywa na społeczności międzynarodowej w obliczu konfliktów zbrojnych. Państwa mają nie tylko prawo, ale przede wszystkim bezwzględny obowiązek nieść ratunek tym, którzy ucierpieli najbardziej – cywilom uwięzionym w strefach walk. Każde zaniechanie, każda bierność i odwracanie wzroku w obliczu kryzysu humanitarnego rodzi katastrofalne skutki, za które przyjdzie nam jako ludzkości zapłacić ogromną cenę.
W tym kontekście niezwykle gorzko brzmi ocena postawy naszego kraju. Profesor Miąsko bez owijania w bawełnę punktuje geopolityczne asekuranctwo Polski. Choć jako naród potrafimy zrywać się do pomocy, na szczeblu dyplomatycznym i państwowym paraliżuje nas strach przed „wychyleniem się”. To strategiczne wahanie i przesadna ostrożność wynikają z lęku przed międzynarodowymi reperkusjami. Problem polega na tym, że taka postawa ma swój bezpośredni wpływ na stabilność całego regionu i realnie osłabia globalne wysiłki na rzecz ratowania ludzkiego życia.
Rozmowa ta rzuca również światło na kluczową rolę, jaką w uświadamianiu tych zagrożeń odgrywają niezależne media. Bez otwartego, odważnego dialogu i bez stawiania niewygodnych pytań, opinia publiczna pozostanie ślepa na etyczny wymiar relacji międzynarodowych. Właśnie dlatego tak istotne jest wspieranie platform umożliwiających prowadzenie rzetelnej publicystyki – stąd też wieńczący spotkanie apel o finansowe wsparcie dla Radia WNET, które tworzy przestrzeń dla tak fundamentalnych dyskusji.
Wystąpienie profesora Miąsko i Jaśminy Nowak to coś więcej niż tylko chłodna analiza geopolityczna. To przejmujący manifest i potężne wezwanie do działania. Zmusza nas do refleksji nad tym, że posiadanie statusu liczącego się gracza na arenie międzynarodowej to nie tylko przywilej, ale przede wszystkim potężna odpowiedzialność moralna. Wobec tragedii wojny milczenie i strach przed podjęciem zdecydowanych kroków stają się formą współudziału.