Blog prawny

Od niedawna za wszelkie wykroczenia firm odpowiedzialność ponosi nie tylko kierowca, przedsiębiorstwo lub posiadacz Certyfikatu Kompetencji Zawodowych, ale także, w myśl Art 92 ust. 3 każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych.

W myśl tego przepisu organ kontrolny może nałożyć karę na każdego pracownika firmy transportowej, pod warunkiem wykazania, iż miał wpływ na powstanie naruszeń, bądź nie dopilnował prac, które wchodzą w zakres jego obowiązków pracowniczych. Doświadczenie firm transportowych obrazuje, jak w praktyce, podczas kontroli, udowodnienie takiego faktu jest dla organu bardzo proste.

Za każde z naruszeń organ kontroli może pociągnąć do odpowiedzialności:

1. Kierowcę – do 2000 zł za każdorazowe przekroczenie,
2. Osobę zarządzającą transportem – do 2000 zł za każdorazowe przekroczenie,
3. Przedsiębiorstwo do 10 000 zł za każde przekroczenie,
4. Każdy pracownik firmy transportowej – do 2000 zł za każdorazowe przekroczenie.

Okazuję się jednak, że nie tylko my wiemy, że przekroczenia na drodze powstają w sposób nieunikniony oraz często są wynikiem skomplikowanej specyfiki pracy na drodze. Ustawodawca zezwala na odstępstwa od norm, które określa w swoich aktach prawnych, jednak pod ściśle określonymi warunkami.

Istnieje sposób na zabezpieczenie Przedsiębiorstwa, Posiadacza Certyfikatu Kompetencji Zawodowych, Pracowników (w szczególności Kierownika Transportu, Księgowej, Kadrowej) od możliwości nałożenia na nich kary. Od 1 stycznia 2012 roku obowiązuje przepis, który zwalnia przewoźników całkowicie z odpowiedzialności za przekroczenia norm rozporządzenia 561/2006 WE.

Art. 92b Ustawy o Transporcie Drogowym

Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,
b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,
c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Przepis jest skuteczny jeśli przewoźnik wykaże, że firma posiada właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Co kryją za sobą te dwa pojęcia?

Kancelaria Prawna Viggen sp.j. opracowała autorski zbiór procedur organizujących firmę transportową, który zapewnia możliwość wykazania wszystkich okoliczności z art. 92 b. Jest to zbiór procedur, który może być wprowadzony w każdej firmie wykonującej transport. Ponad to, wprowadzenie okoliczności z art. 92b to w obecnym stanie prawnym to najskuteczniejsze narzędzie do tego, aby uniknąć kar związanych z kontrolami przedsiębiorstwa.

Sekret związany z sukcesem, który gwarantuje zwolnienie firmy oraz pracowników z odpowiedzialności karnej i finansowej tkwi w teczkach kierowcy, których skompletowanie nie zajmuje czasu oraz nie wymaga wysiłku ze strony pracodawcy.
Dzięki wprowadzonym przez prawników Kancelarii Prawnej Viggen sp.j. procedurom organizacyjnym dziesiątki firm transportowych uniknęło odpowiedzialności karnej podczas kontroli na drogach i w przedsiębiorstwach. Umiejętność praktycznego stosowania tego przepisu jest ogromnym sukcesem Kancelarii Prawnej Viggen sp.j. oraz jej klientów!

Zapraszamy Państwa do kontaktu telefonicznego ze specjalistą, który wyjaśni w jaki sposób można nabyć wytyczne dot. kompletowania teczek kierowców na promocyjnych warunkach, które umożliwią firmom i pracownikom w pełni wykorzystać potencjał, który daje ustawodawca!

 
 

Potrzebujesz porady eksperta w zakresie prawa:

 

– transportowego administracyjnego,

– transportowego prawa pracy,

– przewozowego krajowego i międzynarodowego CMR,

– procesowego,

– prawa przewozu materiałów niebezpiecznych ADR,

– prawa przewozu produktów szybko psujących się ATP,

– transportowego prawa ubezpieczeń,

– prawa załadunków i mocowania ładunków (VDI),

– wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa czasu prowadzenia pojazdu (AETR),

–   wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa dokumentowania aktywności kierowców,

– przepisów optymalizacji kosztów w transporcie.

 

Już dziś skontaktuj się z Kancelarią Prawną VIGGEN

pod nr tel.: (12) 637-24-57

509 982 577

lub pod adresem e-mail: biuro1@viggen.pl

 

Serdecznie zapraszamy Państwa do skorzystania z największej bazy profesjonalnych, unikatowych opracowań prawnych, którą znajdą Państwo pod adresem: Sklep561.pl

 

Niniejszy dokument podlega ochronie prawnej na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., Dz. U. 06.90.631 z późn. zm.).

 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/432/40/Jak-zwolnic-firme-od-odpowiedzialnosci-karnej-i-finansowej/
 

W dniu dzisiejszym (12.11.2015 r) Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygnaturze akt VI P 184/15, VI P 185/15, VI 186/15, oddalił roszczenie kierowcy w sprawie o wypłatę ryczałtów noclegowych. Przedsiębiorca transportowy reprezentowany był przez Kancelarię Prawną Viggen sp.j. Kierowca został obciążony kosztami procesowymi w łącznej kwocie 5400 zł. Sąd nie podzielił stanowiska reprezentowanego przez kierowcę, jakoby należne mu były jakiekolwiek inne kwoty ponad te, które świadczone mu były przez pracodawcę w ramach jednej wspólnej kwoty delegacji, która była nie niższa niż przewidziane prawem pracy minima.

 

Kancelaria Prawna Viggen sp.j. poprowadzi dla pracodawców każdy proces przed Sądami  Pracy z tytułu:

• ryczałtów za noclegi,
• godzin nadliczbowych,
• diet,
• dyżurów itp.

Dodatkowo:

– przeanalizujemy, doradzimy i sporządzimy regulaminy:

• wynagradzania/pracy,
• umowy,
• dokumenty o warunkach zatrudnienia itp.

 

Szczegóły pod nr tel.: 509 982 577,

(12) 637-24-57

e-mail: biuro1@viggen.pl

 

Więcej o ryczałtach za nocleg kierowców w kontekście Uchwały Siedmiu Sędziów z 12 czerwca 2014 r. przeczytać można pod adresem:

 

1) Ryczałt za nocleg kierowców. Czy sędziowie z SN popełnili błąd?

2) Ogromne roszczenia kierowców spowodują masowe likwidacje firm transportowych?

3) Komentarz do uzasadnienia uchwały 7 Sędziów SN w sprawie ryczałtów za noclegi

4) Odpowiedzialność karna i finansowa zarządów firm za unikanie wypłaty ryczałtów za nocleg

5) Uchwała SN korzystna dla przewoźników. Ryczałt za nocleg tylko, gdy kierowca poniósł koszt. SN poparł stanowisko Kancelarii Prawnej Viggen sp.j.!!!

6) Ryczałt za nocleg należy się jedynie za realnie poniesione koszty!!!

7) Dlaczego Uchwała SN ws. ryczałtów za nocleg i jej uzasadnienie są korzystne dla przedsiębiorców?

8) Realny charakter ryczałtu za nocleg – silny argument procesowy

9) Ryczałty za nocleg – kolejny argument potwierdzający bezzasadność roszczeń

10) Korzystne wyroki Sądów oraz stanowisko PIP w zakresie ryczałtów za nocleg

11) Ryczałty za nocleg kolejne przypadki argumentacji procesowej Pozwanych i Powodów

12) Ryczałt noclegowy nienależny na prywatnych parkingach

13) Czy orzeczenia SN w sprawie ryczałtów za nocleg są niekonstytucyjne?

14) Fikcja kosztu noclegu w interpretacji Sądu Najwyższego oraz niektórych Sadów powszechnych w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia MPiPS

15) O rozumieniu przez SN nieodpłatnego noclegu jako odpłatnego cd.

16) Cudowne rozmnożenie ryczałtów za nocleg w Sądzie Okręgowym w Toruniu

17) Szokujące stanowisko w sprawie ryczałtów noclegowych

18) Wybitny profesor prawa pracy krytycznie o ryczałtach noclegowych

19) Dlaczego kolejne sądy oddalają powództwa o ryczały za nocleg?

20) Następny Sąd Pracy mówi ryczałtom za nocleg: “nie”

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/431/40/Sad-Pracy-w-Gdansku-oddalil-kolejne-powodztwo-kierowcy-w-sprawie-prowadzonej-przez-Kancelarie-Prawna-Viggen-sp-j/

Przewoźnicy mogą już wysyłać „E-Urlopówki” bezpośrednio z komputera firmy transportowej wprost na telefon kierowcy w dowolne miejsce w Europie. Pomysłodawcą systemu jest Mariusz Miąsko – prawnik specjalizujący się międzynarodowym prawie transportowym. Wykonawcą „E-urlopówki” jest spółka VTS Project Sp. z o.o., (będącą jedną z siedmiu spółek grupy kapitałowej Kancelarii Prawnej Viggen sp.j.).

VTS Project Sp. z o.o. udostępnia przewoźnikom innowacyjny system, który umożliwia wypełnianie Zaświadczenia o Działalności Kierowców (tzw. „urlopówki”) w formie cyfrowej z podpisem elektronicznym. To jedyne tego typu rozwiązanie w Europie. Przewoźnik ma dzięki temu możliwość wysłania w formie elektronicznej „E-urlopówki” bezpośrednio ze swojego komputera na telefon kierowcy (z platformą ANDROID). E-urlopówka jest wystawiana zgodnie z Wytyczną nr 5 Komisji Europejskiej.

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/429/40/E-urlopowki-czyli-urlopowki-z-elektronicznym-podpisem-wysylane-na-telefon-kierowcy/

W branży transportowej, często spotykamy się z sytuacją, w której to kierowcy nie są zatrudniani na umowy o pracę, a posiadają umowy cywilnoprawne (np. umowę o świadczenie usług, umowę zlecenia etc), świadcząc tym samym usługę kierowania pojazdem.

Należy zatem pamiętać, że dla pracowników (na podstawie umowy o pracę) diety są obligatoryjnym elementem i w przypadku podróży służbowej brak jest możliwości ich niewypłacania przez pracodawcę. Kwestię tą szczegółowo reguluje Kodeks Pracy.

Zauważyć należy, że Art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje zwolnienie z podatku dochodowego. W ust. 16 znajduje się zapis, iż wolne od podatku są również :

16)diety i inne należności za czas:

a)podróży służbowej pracownika,

b)podróży osoby niebędącej pracownikiem

– do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13;

 

Oznacza to wprost, że wszystkie należności z tytułu podróży służbowej nie podlegają „ubruttowieniu”.

Z powyższego przepisu, w kontekście niniejszego opracowania, wynika jeszcze jedna ważna kwestia. Należy bowiem zwrócić uwagę na zapis z lit. b tzn. „podróży osoby niebędącej pracownikiem”. Zapis taki oznacza, że wypłata diet nie dotyczy tylko i wyłącznie osób będących pracownikami, ale także osób posiadających umowy cywilnoprawne. Wypłata diet w takim przypadku jest zatem, na gruncie powyższego możliwa, natomiast element ten jest fakultatywny, a nie obligatoryjny, jak w przypadku pracowników. W tym zakresie zatem kluczowe będą ustalenia pomiędzy stronami (swoboda umów i kształtowania jej treści) i stosowne zapisy w umowie łączącej strony. Zleceniodawca może zobowiązać się zatem, aby prócz wynagrodzenia Zleceniobiorcy, wypłacić mu również inne należności, w tym także związane z podróżą służbową.

 

 

Magdalena Szaraniec-Kurzydym

Kancelaria Prawna Viggen sp.j.

 

Potrzebujesz porady eksperta w zakresie prawa:

 

– transportowego administracyjnego,

– transportowego prawa pracy,

– przewozowego krajowego i międzynarodowego CMR,

– procesowego,

– prawa przewozu materiałów niebezpiecznych ADR,

– prawa przewozu produktów szybko psujących się ATP,

– transportowego prawa ubezpieczeń,

– prawa załadunków i mocowania ładunków (VDI),

– wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa czasu prowadzenia pojazdu (AETR),

–   wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa dokumentowania aktywności kierowców,

– przepisów optymalizacji kosztów w transporcie.

 

Już dziś skontaktuj się z Kancelarią Prawną VIGGEN

pod nr tel.: (12) 637-24-57

509 982 577

lub pod adresem e-mail: biuro1@viggen.pl

 

Serdecznie zapraszamy Państwa do skorzystania z największej bazy profesjonalnych, unikatowych opracowań prawnych, którą znajdą Państwo pod adresem: Sklep561.pl

 

Niniejszy dokument podlega ochronie prawnej na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., Dz. U. 06.90.631 z późn. zm.).

 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/428/40/Umowa-cywilnoprawna-a-naleznosci-z-tytulu-podrozy-sluzbowej/

W dniu 29 października 2015 r., Sąd Rejonowy Katowice – Zachód w Katowicach oddalił w całości powództwo kierowcy w sprawie o zapłatę ryczałtów noclegowych (VII P 207/15/I.N-N). Pozwanego pracodawcę reprezentowała mec. Joanna Jaźwiec Blecharczyk z Kancelarii Prawnej Viggen Sp.j. Sąd zgodził się w pełni ze stanowiskiem, iż nie może być mowy o zasadności roszczenia w sytuacji gdy kierowca w okresie pracy a także w chwili rozwiązania stosunku pracy nie składał roszczeń o wypłatę ryczałtów noclegowych. De facto potwierdził więc pełne rozliczenie się z pracodawcą. Powództwo zostało w całości oddalone, a powód zobowiązany został do zapłaty na rzecz powoda kwoty 1800,00 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu. Jest to już kolejny przykład oddalenia powództwa o wypłatę ryczałtów noclegowych przez sąd regionu Śląska i Zagłębia.

Kancelaria Prawna Viggen sp.j. poprowadzi dla pracodawców każdy proces przed Sądami  Pracy z tytułu:

Niniejszy dokument podlega ochronie prawnej na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., Dz. U. 06.90.631 z późn. zm.).

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/427/40/Kolejne-oddalenie-powodztwa-kierowcy-o-ryczalt-noclegowy/

Regulamin Pracy to wewnątrzzakładowe źródło prawa pracy, jego główną funkcją jest skoordynowanie ogólnych przepisów prawa pracy z indywidualną specyfiką każdego przedsiębiorstwa.

Uregulowania zawarte w regulaminie kształtują treść indywidualnych stosunków pracy, przedmiotowo ograniczając się do obowiązków pracodawcy i pracownika w zakresie organizacji i porządku pracy.

Powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy mają charakter semiimperatywny, co oznacza, że zawarte w nich świadczenia mogą być w wewnątrzzakładowych źródłach prawa uregulowane bardziej korzystnie niż przewidują to akty wyższego rzędu jak np. kodeks pracy, rozporządzenia wykonawcze, układy zbiorowe pracy i porozumienia zbiorowe. W myśl art. 9 § 2 i 3 postanowienia normatywne regulaminu pracy, nie mogą być mniej korzystne niż uregulowania w aktach wyższego rzędu. Oznacza to także, że chociaż hierarchicznie niższy akt, ale korzystniejszy dla pracownika, ma pierwszeństwo do zastosowania przed aktem wyższego rzędu. Tak samo ukształtowana jest relacja pomiędzy postanowieniami regulaminu pracy oraz umową o pracę lub pozostałymi podstawami nawiązania stosunku pracy (post. SN z dnia 27.02.2003 r., I PK 361/02).

Każdy Pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników, ma obowiązek wydania i wprowadzenia regulaminu pracy, co wynika z art. 104 Kodeksu pracy. Do wymogu liczby co najmniej 20 pracowników zalicza się wszystkich zatrudnionych, bez względu na wymiar czasu pracy (etat, ½ etatu itp.), podstawy nawiązania stosunku pracy (umowa o pracę, mianowanie, powołanie, spółdzielcza umowa o pracę), a także rodzaju umowy (na czas określony, nieokreślony, próbny, wykonywania określonej pracy). Ustawodawca określa jedynie obowiązek, nie mówi o zakazie wprowadzania regulaminu w przedsiębiorstwie, w którym zatrudnionych jest mniej niż 20 pracowników. Wynika z tego, że Pracodawca, który zatrudnia poniżej 20 osób może dobrowolnie wprowadzić regulamin. Wówczas nie ma on obowiązku na piśmie informować pracowników o organizacji i porządku pracy, w szczególności:

• obowiązującej pracownika dobowej i tygodniowej normie czasu pracy;

• częstotliwości wypłat wynagrodzenia za pracę;

• wymiarze przysługującego pracownikowi urlopu wypoczynkowego;

• obowiązującej pracownika długości okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

• układzie zbiorowym pracy, którym pracownik jest objęty;

• o porze nocnej;

• miejscu, terminie i czasie wypłaty wynagrodzenia;

• przyjętym sposobie potwierdzania przez pracowników przybycia i obecności w pracy;

• usprawiedliwiania nieobecności w pracy,

które wynikają z art. 29 § 3 Kodeksu Pracy.

Regulamin pracy, w szczególności powinien określać:

• organizację pracy, warunki przebywania na terenie zakładu pracy w czasie pracy i po jej zakończeniu, wyposażenie pracowników w narzędzia i materiały, a także w odzież i obuwie robocze oraz w środki ochrony indywidualnej i higieny osobistej,

• systemy i rozkłady czasu pracy oraz przyjęte okresy rozliczeniowe czasu pracy,

• porę nocną,

• termin, miejsce, czas i częstotliwość wypłaty wynagrodzenia,

• wykazy prac wzbronionych pracownikom młodocianym oraz kobietom,

• rodzaje prac i wykaz stanowisk pracy dozwolonych pracownikom młodocianym w celu odbywania przygotowania zawodowego,

• wykaz lekkich prac dozwolonych pracownikom młodocianym zatrudnionym w innym celu niż przygotowanie zawodowe,

• obowiązki dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej, w tym także sposób informowania pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą,

• przyjęty u danego pracodawcy sposób potwierdzania przez pracowników przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności w pracy.

W przypadku działania u danego przedsiębiorcy zakładowej organizacji związkowej, na pracodawcy spoczywa obowiązek uzgodnienia z nią treści regulaminu.

Regulamin Pracy wydany przez pracodawcę bez wymaganego uzgodnienia, tj. przystąpienia do negocjacji i wyczerpania ustawowego trybu- nie ma mocy wiążącej. Jeżeli u pracodawcy nie działa żadna organizacja wiązkowa to treść regulaminu ustalana jest indywidualnie przez Pracodawcę.

Bez względu na to, czy wymagana jest zgoda organizacji związkowej, czy jest to jednostronna decyzja, pracodawca jest obowiązany do podania jego treści do wiadomości pracowników w sposób zwyczajowo przyjęty u danego pracodawcy, np. poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń.

Zgodnie z art. 104³ Kodeksu pracy, regulamin wchodzi w życie, po upływie 2 tygodni od dnia podania go do wiadomości. Termin ten określa się na podstawie art. 112 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że termin oznaczony w tygodniach, kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu.

Pomijając obowiązek zapoznania się z regulaminem wszystkich pracowników, w okresie wspomnianych dwóch tygodni, pracodawca ma obowiązek zapoznać z regulaminem pracy wszystkich nowych pracowników. Oświadczenie o zapoznaniu się z jego treścią winno być przechowywane w aktach osobowych pracownika.

Szczególnie istotnym z punktu widzenia branży transportowej, są uregulowania w zakresie:

• określenia systemu i wymiaru czasu pracy kierowcy;

• przedziału czasowego doby niedzielno- świątecznej;

• określenia godzin nocnych i nocnych kwalifikowanych;

• długości okresu rozliczeniowego;

• indywidualnego rozkładu czasu pracy,

to tylko niektóre z 46 zmiennych, które istotnie wpływają na zmniejszenie (przy prawidłowych ustaleniach), ale także na znaczne zwiększenie kosztów przedsiębiorcy przy uregulowaniach niekorzystnych. Z pozoru oczywiste i prozaiczne uregulowania odgrywają bardzo istotną rolę w kwestii finansów przedsiębiorcy, dlatego tak ważne są odpowiednio wyliczone i wprowadzone zapisy w regulaminie pracy. Każdy przedsiębiorca jest w stanie zmniejszyć koszty swojego przedsiębiorstwa, jednocześnie nie oszczędzając na swoich pracownikach.

 

Anita Malewska

Kancelaria Prawna Viggen sp.j.

 

Potrzebujesz pomocy w stworzeniu właściwego regulaminu w swoim przedsiębiorstwie transportowym? Już dziś skontaktuj się z Kancelarią Prawną Viggen sp.j. pod nr telefonu:

509 982 577

(12) 637-24-57

e-mail: biuro1@viggen.pl

 

Potrzebujesz porady eksperta w zakresie prawa:

 

– transportowego administracyjnego,

– transportowego prawa pracy,

– przewozowego krajowego i międzynarodowego CMR,

– procesowego,

– prawa przewozu materiałów niebezpiecznych ADR,

– prawa przewozu produktów szybko psujących się ATP,

– transportowego prawa ubezpieczeń,

– prawa załadunków i mocowania ładunków (VDI),

– wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa czasu prowadzenia pojazdu (AETR),

–   wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa dokumentowania aktywności kierowców,

– przepisów optymalizacji kosztów w transporcie.

 

Już dziś skontaktuj się z Kancelarią Prawną VIGGEN

pod nr tel.: (12) 637-24-57

509 982 577

lub pod adresem e-mail: biuro1@viggen.pl

 

Serdecznie zapraszamy Państwa do skorzystania z największej bazy profesjonalnych, unikatowych opracowań prawnych, którą znajdą Państwo pod adresem: Sklep561.pl

 

Niniejszy dokument podlega ochronie prawnej na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., Dz. U. 06.90.631 z późn. zm.).

 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/426/40/Rola-regulaminu-pracy-w-przedsiebiorstwie-transportowym/

W związku z dużym zainteresowaniem materią związaną z okolicznościami oraz przesłankami wydania Zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do osoby uprawnionej (zwanego dalej Zaświadczeniem A1), w odniesieniu do kierowców wykonujących usługi w ramach międzynarodowego transportu drogowego, przedstawiamy Państwu następujący materiał traktujący w rzeczonym zakresie.

Ustalenie okoliczności mających wpływ na określenie ustawodawstwa właściwego w przedmiocie zabezpieczeń społecznych, wymaga dokonania analizy następujących wspólnotowych aktów prawnych:

1. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. L 200, 7.6.2004, p.1), zwanego dalej rozporządzeniem 883/2004;

2. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. L 284, 30.10.2009, p.1), zwanego dalej rozporządzeniem 987/2009;

3.  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 465/2012 z dnia 22 maja 2012r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004;

4.  Rozporządzenie Komisji (UE) NR 1224/2012z dnia 18 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004;

5.  Rozporządzenie Komisji(UE) NR 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004;

6. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 988/2009 z dnia 16 września 2009r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz określające treść załączników.

W ramach przedmiotowej publikacji – ze względów porządkowych – pod pojęciem rozporządzenia 883/2004 oraz rozporządzenia 987/2009 traktowane będą wersje skonsolidowane obu wskazanych aktów prawa wspólnotowego, zawierających zmiany wprowadzone rozporządzeniami 465/2012, 1224/2012, 1244/2010 oraz 988/2009.

Zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczeń społecznych wydawane są w celu potwierdzenia:

1. któremu ustawodawstwu dotyczącemu zabezpieczenia społecznego podlega podmiot, którego dotyczy rzeczone zaświadczenie; oraz

2. poświadczenia, że wskazany w zaświadczeniu podmiot jest zobowiązany do opłacania składek w innym państwie.

W międzynarodowym transporcie drogowym mamy do czynienia w szczególności z kierowcami wykonującymi pracę najemną w ramach transportu drogowego oraz kierowcami wykonującymi pracę na własny rachunek w ramach transportu drogowego. Takie rozróżnienie jest niezbędne w celu wskazania właściwej podstawy prawnej, mającej znaczenie na gruncie ustalenia właściwego ustawodawstwa w przedmiocie zabezpieczeń społecznych. Przepis art. 1 Rozporządzenia 883/2004 traktuje o pracy najemnej oraz pracy na własny rachunek stanowiąc, że:

Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia:

1. określenie „praca najemna” oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego Państwa Członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce;

2. określenie „działalność na własny rachunek” oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego Państwa Członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce; (…)

Pracownicy wykonujący obowiązki na stanowiskach kierowców ponad wszelką wątpliwość wykonują pracę najemną wypełniając przesłanki uprawniające do zastosowania wobec nich dyspozycji art. 13 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 traktującego w następującej treści:

Osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub więcej państwach członkowskich, podlega:

1. ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym państwie członkowskim; lub

2. jeżeli nie wykonuje znacznej części pracy w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania:

   (i) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli jest zatrudniona przez jedno przedsiębiorstwo lub jednego pracodawcę; lub

   (ii) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstw lub pracodawców, jeżeli jest zatrudniona przez co najmniej dwa przedsiębiorstwa lub co najmniej dwóch pracodawców, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się tylko w jednym państwie członkowskim; lub

   (iii) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, innego niż państwo członkowskie jej zamieszkania, jeżeli jest zatrudniona przez dwa lub więcej przedsiębiorstw lub dwóch lub więcej pracodawców, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się w dwóch państwach członkowskich, z których jedno jest państwem członkowskim jej zamieszkania; lub

   (iv) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli jest zatrudniona przez dwa lub więcej przedsiębiorstw lub dwóch lub więcej pracodawców, a co najmniej dwa z tych przedsiębiorstw lub dwóch z tych pracodawców mają siedzibę lub miejsce wykonywania działalności w różnych państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania.

W stosunku do kierowców wykonujących pracę na własny rachunek w ramach transportu drogowego zastosowanie znajduje treść art. 13. 2. rozporządzenia 883/2004 stanowiącego w następujący sposób:

Osoba, która normalnie wykonuje pracę na własny rachunek w dwóch lub w kilku Państwach Członkowskich podlega:

1. ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym Państwie Członkowskim lub

2. ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się centrum zainteresowania dla jej działalności, jeżeli osoba ta nie zamieszkuje w jednym z Państw Członkowskich, w których wykonuje ona znaczną część swej pracy.

W treści obu przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia 883/2004 pojawia się określenie znaczna część pracy. W przedmiocie znacznej części pracy traktuje art. 14 ust 8 rozporządzenia 987/2009 stanowiąc, że:

Do celów stosowania art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego „znaczna część pracy najemnej lub działalności na własny rachunek” wykonywana w państwie członkowskim oznacza znaczną pod względem ilościowym część pracy najemnej lub pracy na własny rachunek wykonywanej w tym państwie członkowskim, przy czym nie musi to być koniecznie największa część tej pracy.

W celu określenia, czy znaczna część pracy jest wykonywana w danym państwie członkowskim, należy uwzględnić następujące kryteria orientacyjne:

1. w przypadku pracy najemnej – czas pracy lub wynagrodzenie; oraz

2. w przypadku pracy na własny rachunek – obrót, czas pracy, liczba świadczonych usług lub dochód.

W ramach ogólnej oceny, spełnienie powyższych kryteriów w proporcji mniejszej niż 25 % tych kryteriów wskazuje, że znaczna część pracy nie jest wykonywana w danym państwie członkowskim.

Jak zatem należy rozumieć pojęcie znacznej części pracy w kontekście pracy najemnej?

Otóż ustawodawca wskazał na trzy właściwe kryteria umożliwiające obliczenie znacznej części pracy. Rzeczone kryteria stanowią katalog zamknięty, a należy je rozumieć w następujący sposób:

1. czas pracy; lub

2. wynagrodzenie; lub

3. czas pracy i wynagrodzenie.

Zatem, pracownik najemny wykonujący pracę w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego pod warunkiem, że:

1. czas pracy w Państwie Członkowskim zamieszkania pracownika wynosi co najmniej 25% ogólnego czasu pracy tego pracownika; lub

2. wynagrodzenie pobierane w Państwie Członkowskim zamieszkania pracownika wynosi co najmniej 25% ogólnego wynagrodzenia pobieranego przez tego pracownika; lub

3. czas pracy i wynagrodzenie w Państwie Członkowskim zamieszkania pracownika wynosi co najmniej 25% ogólnego czasu pracy i co najmniej 25% wynagrodzenia tego pracownika.

Spełnienie jednego z przywołanych kryteriów determinuje ustawodawstwo właściwe Państwa Członkowskiego, w którym pracownik ma miejsce zamieszkania. Jeżeli rzeczone kryteria nie pozwolą na ustalenie ustawodawstwa właściwego Państwu Członkowskiemu, w którym pracownik ma miejsce zamieszkania zastosowanie znajdzie treść przepisu art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia 883/2004.

Niemniej, w sytuacji, w której państwo członkowskie zamieszkania pracownika nie jest tożsame z państwem członkowskim wykonywania przez niego pracy najemnej, zastosowanie znajdzie dyspozycja z art. 13, ust. 1, lit. B rozporządzenia 883/2004. Zatem w pierwszej kolejności ustawodawstwem właściwym w zakresie zabezpieczenia społecznego będzie ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli jest zatrudniona przez jedno przedsiębiorstwo lub jednego pracodawcę. W związku z powyższym przedsiębiorca lub pracodawca nie ma podstaw do obaw, że niewłaściwe określenie znacznej części pracy doprowadzi do ustalenia ustawodawstwa w zakresie zabezpieczeń społecznych innego państwa członkowskiego.

Analogiczna konstrukcja obowiązuje osoby wykonujące działalność na własny rachunek, zmianie ulegają wyłącznie kryteria służące ustaleniu znacznej pracy takich osób. Otóż wśród rzeczonych kryteriów – stanowiących katalog zamknięty – rozróżniamy następujące pozycje:

1. obrót; lub

2. czas pracy; lub

3. liczba świadczonych usług; lub

4. dochód.

Zatem osoba wykonująca działalność na własny rachunek w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego pod warunkiem, że:

1. dokonuje obrotu w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania na poziomie co najmniej 25% ogólnego obrotu tej osoby; lub

2. czas pracy w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania kształtuje się na poziomie co najmniej 25% ogólnego czasu pracy tej osoby; lub

3. liczba świadczonych usług w Państwie Członkowskim w którym ma miejsce zamieszkania liczy co najmniej 25% ogólnej liczby usług świadczonych przez tą osobę; lub

4. dochód w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania wynosi co najmniej 25% ogólnego dochodu osiąganego przez tą osobę.

Spełnienie przez osobę wykonującą działalność na własny rachunek, co najmniej jednego ze wskazanych wyżej kryteriów, prowadzi do ustalenia ustawodawstwa właściwego w Państwie Członkowskim, w którym ta osoba ma miejsce zamieszkania.

Treść art 13 ust. 2 lit. B rozporządzenia 883/2004 traktującego w przedmiocie ustawodawstwa właściwego w zakresie zabezpieczeń społecznych w kontekście osoby, która normalnie wykonuje pracę na własny rachunek w dwóch lub w kilku Państwach Członkowskich, wprowadza kolejne pojęcie, a mianowicie centrum zainteresowania dla działalności tej osoby. Pod przytoczonym pojęciem centrum zainteresowania – zgodnie z treścią art. 14 ust. 9 rozporządzenia 987/2009 – należy rozumieć wszystkie aspekty działalności osoby wykonującej działalność na własny rachunek, a zwłaszcza miejsca, w którym znajduje się jej stałe miejsce prowadzenia działalności, zwyczajowego charakteru lub okresu trwania wykonywanej działalności, liczby świadczonych usług oraz zamiaru tej osoby wynikającego ze wszystkich okoliczności.

Przedmiotowe pojęcie centrum zainteresowania w kontekście ustawodawstwa właściwego w zakresie zabezpieczeń społecznych jest rozumiane bardzo szeroko i musi być każdorazowo oceniane w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego.

W przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym traktuje art. 19 rozporządzenia 987/2009 stanowiąc w następującej treści:

1. Instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo staje się mającym zastosowanie ustawodawstwem zgodnie z przepisami tytułu II rozporządzenia podstawowego, informuje zainteresowanego oraz, w stosownych przypadkach, jego pracodawcę(-ów) o obowiązkach przewidzianych w tym ustawodawstwie. Instytucja ta udziela im niezbędnej pomocy w dopełnianiu formalności wymaganych przez to ustawodawstwo.

2. Na wniosek zainteresowanego lub pracodawcy instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie zgodnie z przepisami tytułu II rozporządzenia podstawowego, poświadcza, że to ustawodawstwo ma zastosowanie, oraz w stosownych przypadkach wskazuje, jak długo i na jakich warunkach ma ono zastosowanie.

Wniosek o wydanie zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczenia społecznego składa się z dwóch dokumentów, primo jest to przywołany wyżej dokument zwany potocznie „Zaświadczeniem A1” oraz secondo dokument zwany „Informacją w celu wydania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym”. Ostatni z rzeczonych dokumentów uzupełniany jest w celu wskazania okoliczności oraz podstawy prawnej uprawniającej do otrzymania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczenia społecznego. Okoliczność wskazania właściwej podstawy prawnej jest niezbędna w zakresie skuteczności naszego wniosku, bowiem w odniesieniu do bloku nr 3 druku zaświadczenia A1, ustawodawca wymaga wskazania statusu podmiotu ubiegającego się o zaświadczenie o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczeń społecznych, natomiast w odniesieniu do druku Informacji w celu wydania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym ustalenie właściwej podstawy prawnej jest niezbędne w celu uzupełnienia właściwego druku. Zwróćmy bowiem uwagę, że nagłówek każdego druku Informacji w celu wydania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym wskazuje jednocześnie na właściwą podstawę prawną, w omawianym zakresie właściwy druk został zatytułowany w następujący sposób:

1. Informacja w celu wydania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym dla osoby która wykonuje pracę najemną w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich UE na podstawie art. 13.1 Rozporządzenia Rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) Nr 883/2004 – w stosunku do pracowników najemnych;

2. Informacja w celu wydania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym dla osoby która normalnie wykonuje działalność na własny rachunek w dwóch lub w kilku Państwach Członkowskich UE na podstawie art. 13.2 Rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) Nr 883/2004 – w stosunku do osób wykonujących działalność na własny rachunek.

Składając wniosek w przedmiocie poświadczenia przez właściwą Terenową Jednostkę Organizacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia A1, pracodawca lub przedsiębiorcą muszą zwrócić uwagę na szczególne wymagania w zakresie procedury poświadczania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczeń społecznych. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany:

1. złożyć druk zaświadczenia A1 w ilości czterech uzupełnionych egzemplarzy – w przypadku kiedy zaświadczenie dotyczy pracownika najemnego zatrudnionego przez pracodawcę; albo

2. złożyć druk zaświadczenia A1 w ilości trzech uzupełnionych egzemplarzy – w przypadku kiedy zaświadczenie dotyczy osoby prowadzącej działalność na własny rachunek.

Ponadto, druk zaświadczenia A1 należy uzupełnić o właściwą informację w celu wydania zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w ilości jednego egzemplarza.

Kolejnym istotnym aktem prawa wspólnotowego traktującym w przedmiocie zabezpieczeń społecznych jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo. Przedmiotowe rozporządzenie ma znaczenie wyłącznie na gruncie stosowania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia (WE) nr 987/2009 do obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęcie rzeczonymi rozporządzeniami wyłącznie ze względu na swoje obywatelstwo. Zatem – na podstawie omawianego aktu prawa wspólnotowego – przepisy rozporządzenia 883/2004 oraz 987/2009 mają zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy spełniają łącznie następujące warunki:

1. zamieszkują oni legalnie na terytorium państwa członkowskiego; oraz

2. znajdują się w sytuacji, która pod każdym względem dotyczy więcej niż jednego państwa członkowskiego.

Wymaga wskazać na istotną okoliczność, wyeksponowaną w pkt 12 preambuły omawianego rozporządzenia nr 1231/2010 stanowiącą w następującej treści:

Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, która pod każdym względem dotyczy jednego państwa członkowskiego. Dotyczy to między innymi sytuacji obywatela państwa trzeciego, związanego tylko z państwem trzecim i jednym państwem członkowskim.

Przywołana treść preambuły przedmiotowego rozporządzenia jest istotna z uwagi na okoliczność podpisywania przez konkretne państwa członkowskie umów o zabezpieczeniu społecznym, których stroną są oznaczone, co do tożsamości państwa trzecie. Zwróćmy bowiem uwagę, że zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczeń społecznych są wydawane w stosunku do obywatela państwa członkowskiego, który wykonuje pracę na terytorium innego państwa członkowskiego. Zatem – na gruncie rozporządzenia nr 1231/2010 – obywatel państwa trzeciego, zamieszkujący legalnie na terytorium państwa członkowskiego, może korzystać z dobrodziejstwa zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczeń społecznych, wyłącznie jeżeli jednocześnie wykonuje pracę na terytorium innego państwa członkowskiego, niż państwo członkowskie zamieszkania rzeczonego państwa trzeciego. W przeciwnym stanie faktycznym, w stosunku do obywatela państwa trzeciego wyłącznie zamieszkującego legalnie na terytorium państwa członkowskiego, zastosowanie znajdą postanowienia odpowiednich umów bilateralnych, łączących państwo członkowskie zamieszkania cudzoziemca oraz państwo trzecie pochodzenia cudzoziemca.

Pewne wątpliwości wśród osób zainteresowanych budzi poprawne uzupełnienie druku zaświadczenia A1. Poniżej przedstawiam schemat uzupełnienia bloków rzeczonego zaświadczenia, z którymi wnioskodawcy mają największy problem.

Blok 2 [Ustawodawstwo Państwa Członkowskiego mające zastosowanie]

2.1. Pod pozycją Państwa członkowskiego wpisujemy nazwę odpowiedniego Państwa, używając pełnej nazwy lub odpowiedniego symbolu Państwa.

2.2. Okres na jaki wskazane w zaświadczeniu ustawodawstwo ma zastosowanie. Jeżeli podstawą wydania zaświadczenia jest art 13 ust. 1 albo art 13 ust. 2 rozporządzenia 883/2004, wskazany w zaświadczeniu okres nie może przewyższać okresu 12 miesięcy kalendarzowych. Taka okoliczność wynika wprost z art. 14 ust. 10 rozporządzenia 987/2009 stanowiącego w następujący sposób:

W celu określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na podstawie ust. 8 i 9 instytucje zainteresowane uwzględniają sytuację, jaka prawdopodobnie może mieć miejsce podczas kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych.

2.5. Jeżeli podstawą prawną ubiegania się o zaświadczenie A1 jest art. 13 ust. 1 albo art. 13 ust. 2 rozporządzenia 883/2004, wybieramy okoliczność wskazaną w tym punkcie, stanowiącą o tymczasowym charakterze dokonanego ustalenia. Podstawy prawnej w tym przedmiocie należy upatrywać w art. 16 ust. 2 rozporządzenia 987/2009 stanowiącym w następującej treści:

Wyznaczona instytucja państwa członkowskiego miejsca zamieszkania niezwłocznie ustala ustawodawstwo mające zastosowanie do zainteresowanego, uwzględniając art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz art. 14 rozporządzenia wykonawczego. Takie wstępne określenie mającego zastosowanie ustawodawstwa ma charakter tymczasowy. Instytucja ta informuje wyznaczone instytucje każdego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, o swoim tymczasowym określeniu.

Blok 3 [potwierdzenie statusu osoby ubiegającej się o zaświadczenie A1]

3.2. Należy zaznaczyć, gdy podstawą wydania zaświadczenia A1 jest art. 13 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 traktujący o pracownikach najemnych.

3.4. Należy zaznaczyć, gdy podstawą wydania zaświadczenia A1 jest art. 13 ust. 2 rozporządzenia 883/2004 traktujący o osobach wykonujących pracę na własny rachunek.

Blok 4 [Informacje o pracodawcy albo przedsiębiorcy]

4.1.1. Należy zaznaczyć, gdy zaświadczenie A1 jest wydawane dla pracownika najemnego zatrudnionego u pracodawcy.

4.1.2. Należy zaznaczyć, gdy zaświadczenia A1 jest wydawane osobie wykonującej pracę na własnych rachunek

Poniżej podaje się dane pracodawcy albo osoby wykonującej pracę na własny rachunek.

Blok 5 [Informacja o pracodawcy albo przedsiębiorcy]

Osoby wykonujące pracę w ramach międzynarodowego transportu drogowego – z uwagi na specyficzny charakter pracy – często nie są w stanie podać konkretnych nazw przedsiębiorstw, dla których będą oni wykonywać usługi transportu drogowego. Nadto, nie są w stanie uzupełnić zaświadczenia w przedmiocie wskazania adresów firm, dla których będą świadczyć rzeczone usługi. Niemniej jednak w takim przypadku wystarczające jest zamieszczenie informacji, że praca będzie wykonywana we wszystkich krajach UE, EOG i Szwajcarii. W takiej sytuacji zaznaczamy również pkt 5.3. bloku 5 zaświadczenia o ustawodawstwie właściwym w zakresie zabezpieczeń społecznych.

Blok 6 [Instytucja wypełniająca formularz]

Należy podać dane właściwej Terenowej Jednostki Organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Stan prawny na dzień 19 października 2015r.

 

Michał Dynerowicz

Mariusz Miąsko

Kancelaria Prawna Viggen sp.j.

 

Potrzebujesz pomocy w zakresie prawidłowego uzupełnienia Zaświadczenia A1?

Już dziś skontaktuj się z Kancelarią Prawną Viggen sp.j. – ekspertem prawa transportowego!
Szczegóły pod nr tel.: 519 140 984

(12) 637-24-57

 

Potrzebujesz porady eksperta w zakresie prawa:

 

– transportowego administracyjnego,

– transportowego prawa pracy,

– przewozowego krajowego i międzynarodowego CMR,

– procesowego,

– prawa przewozu materiałów niebezpiecznych ADR,

– prawa przewozu produktów szybko psujących się ATP,

– transportowego prawa ubezpieczeń,

– prawa załadunków i mocowania ładunków (VDI),

– wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa czasu prowadzenia pojazdu (AETR),

–   wspólnotowego i eurazjatyckiego prawa dokumentowania aktywności kierowców,

– przepisów optymalizacji kosztów w transporcie.

 

Już dziś skontaktuj się z Kancelarią Prawną VIGGEN

pod nr tel.: (12) 637-24-57

509 982 577

lub pod adresem e-mail: biuro1@viggen.pl

 

Serdecznie zapraszamy Państwa do skorzystania z największej bazy profesjonalnych, unikatowych opracowań prawnych, którą znajdą Państwo pod adresem: Sklep561.pl

 

Niniejszy dokument podlega ochronie prawnej na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (ustawa z dnia 4 lutego 1994 r., Dz. U. 06.90.631 z późn. zm.).

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/424/40/Jak-prawidlowo-uzupelnic-Zaswiadczenie-A1/

 

1. Dlaczego OCP jest tak często nieskuteczne?

Zgodnie z prawem przewozowym, co do zasady za szkody w przewozie odpowiedzialność ponosi przewoźnik. Najpopularniejszym instrumentem zabezpieczającym przewoźników mogłoby być OC Przewoźnika (OCP). Mogłoby, ale w praktyce mało kiedy jest zabezpieczeniem, ponieważ „typowe” OCP najczęściej przypomina „wydmuszkę”. Nie może to dziwić, a wręcz musi tak być, skoro jak sądzę znacznie powyżej 90% wszystkich OCP jest sprzedawanych przez tzw.: „owce” (agentów TU) wprost „z półki” – jako ofertę uśrednioną, sprzedawaną „dla wszystkich”, czyli w praktyce dla nikogo.

2. Kiedy powinniśmy czuć się niespokojni nabywając ubezpieczenie OCP?

Odpowiedź na to pytanie jest zasadniczo bardzo prosta i oczywista. Powinniśmy czuć się niepewnie jeśli zaistnieje kilka okoliczności:

a) po pierwsze, gdy nabywamy polisę OCP od agenta, a nie od brokera, ponieważ agent może zaoferować nam ofertę tylko tego konkretnego TU, które reprezentuje i nie zaoferuje nam oferty korzystniejszej innego towarzystwa, choćby taka była na rynku,

b) po drugie, agent co do zasady zawsze może nam zaoferować jedynie tzw.: polisę „z półki”, czyli standardową, w której może czasami w mniejszym lub większym stopniu włączyć, zazwyczaj bardzo ograniczony pakiet „klauzul”, ale nie może „skroić” nam treści (zakresu) polisy na miarę naszych indywidualnych oczekiwań”,

c) gdy nikt nie zadaje nam dziesiątek pytań przed sprzedażą polisy OCP (!!!)

Z doświadczenia wiem, że dla sporządzenia naprawdę dobrej (i jednocześnie relatywnie taniej) polisy OCP należy spełnić szereg warunków:

• trzeba wyśmienicie znać krajowe prawo przewozowe,

• trzeba wyśmienicie znać międzynarodowe prawo przewozowe,

• trzeba wyśmienicie znać kodeks cywilny,

• trzeba wyśmienicie znać prawo i wytyczne rozmieszczenia ładunku,

• trzeba wyśmienicie znać prawo i wytyczne mocowania ładunku,

• trzeba wyśmienicie znać prawo u ruchu drogowym,

• trzeba w powyższym zakresie zadać klientowi (przewoźnikowi) kilkadziesiąt kluczowych pytań pozwalających określić czego dokładnie przewoźnik potrzebuje i jakie klauzule zabezpieczające „włączyć” w jego prywatnej OCP,

• trzeba przeanalizować kontrolną partię zleceń transportowych oraz listów przewozowych przewoźnika,

• trzeba w konsekwencji stworzyć klientowi tzw.: Szczególne OWU OCP.

W związku z powyższym zawsze sprawdź jaką wiedzę posiada Twój agent ubezpieczeniowy z zakresu prawa przewozowego i prawa mocowania ładunków. Zadaj mu kilka prostych pytań. Jeśli na nie, nie odpowie, albo będzie udzielał odpowiedzi typu: „to jest standardowa dobra polisa OCP” wówczas nie ma sensu kontynuować rozmowy, ponieważ coś takiego jak „standardowa dobra polisa OCP” nie istnieje – istnieje, albo polisa dobra i indywidualna (niepowtarzalna – czyli SOWU OCP), albo standardowa, czyli z całą pewnością dobra, ale dla TU, a nie dla przewoźnika – będąc dorosłym należy poważnie i realistycznie oceniać sytuację.

3. Co zrobić, jeśli jesteśmy pewni, że nasze OCP jest „wydmuszką”?

Jeśli powyższe czynności nie zaistniały podczas negocjacji w Twojej firmie, to prawdopodobieństwo, że Twoje OCP jest „wydmuszką” prawną jest ogromne. Dostrzegam to każdorazowo, gdy do obsługi prawnej Kancelarii Prawnej Viggen sp.j., trafiają odszkodowawcze zlecenia procesowe przeciwko przewoźnikom, które to szkody powinny zostać zlikwidowane przez TU.

Niestety, bardzo duża ich część napotyka na odmowę likwidacji szkody, ponieważ zakres OWU OCP jest tak niekorzystny dla przewoźników, że w praktyce ich przed niczym nie chroni.

Tymczasem bardzo dobre i bardzo bezpieczne OCP po pierwsze może być tanie (w każdym razie nie koniecznie droższe lub niewiele droższe od dotychczasowego OCP „z półki”), po drugie tylko OCP „szyte na miarę” ma jakikolwiek sens, a po trzecie możesz mieć takie ubezpieczenie natychmiast bez dodatkowych podwójnych kosztów, ponieważ w każdej chwili możesz zrezygnować z dotychczasowego ubezpieczenia za wypowiedzeniem odzyskując środki za niewykorzystany okres ochrony.

4. Rozwiązanie, dzięki któremu „nasi klienci mają lepiej”

W wyniku kilkunastu lat obsługi przedsiębiorstw branży transportowej Kancelaria Prawna Viggen sp.j., postanowiła całkowicie zmienić filozofię konstruowania OCP. W tym celu powołaliśmy w roku 2015 nowy dział prawa ubezpieczeniowego w branży TSL. Wykorzystujemy ogromne doświadczenie z zakresu prawa przewozowego, prawa załadunkowego, mocowania ładunków, umów ATP, AETR, TIR, ADR itp. i za pośrednictwem wyspecjalizowanego w prawie transportowym brokera tworzymy pod naszym ścisłym nadzorem indywidualne i niepowtarzalne polisy OCP, OCS, CARGO, D&O itp. Dzięki temu realizujemy każdego dnia założenie, zgodnie z którym każdego dnia „nasi klienci mają lepiej”. Na czele zespołu prawa ubezpieczeniowego branży TSL stoi dr Iwona Falgier, która obroniła międzynarodowy doktorat z zakresu prawa ubezpieczeniowego, co daje nam wymierne i unikalne na skalę europejską możliwości oferowania SOWU.

5. Warto sprawdzić własne OCP

Kancelaria Prawna Viggen sp.j. dokona analizy Państwa OCP, OCS, CARGO, D&O lub innych ubezpieczeń. Po sporządzeniu opinii możecie Państwo wykorzystać ją w dowolny sposób, np.: przedstawiając własnemu agentowi („owcy”). Jednocześnie zaprezentujemy Państwu listę kontrolną pytań istotnych dla opracowania „szytego na miarę” i w pełni wartościowego OCP. Następnie przedstawimy ofertę, a Państwo wybierzecie tę wartościowszą i naprawdę korzystniejszą.

Zachęcam Państwa do takiego racjonalnego postępowania, ponieważ choć Kancelaria Prawna Viggen sp.j., chętnie prowadzi dla Państwa procesy odszkodowawcze z tytułu szkód w przewozie na najwyższym poziomie, to wydaje się logiczne, aby do takich procesów w ogóle nie musiało dochodzić, skoro i tak ponosicie Państwo koszty wykupienia polisy OCP. Dzięki naszemu ogromnemu doświadczeniu i unikalnej znajomości prawa w branży TSL zaproponujemy indywidualne rozwiązanie, dzięki któremu zrozumiecie Państwo dokładniej dlaczego w branży transportowej powszechna jest opinia, że „nasi klienci mają lepiej”.

 

Czekamy na kontakt od tych, którzy „chcą mieć lepiej”!

Mariusz Miąsko

Prezes Kancelarii Prawnej Viggen sp.j.

Szczegóły pod nr telefonu: 786 137 712

(12) 637-24-57

e-mail: az@viggen.pl

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/423/40/Co-zrobic-aby-OCP-nie-bylo-wydmuszka-idealne-ubezpieczenie-dla-przewoznika/

 

O tym już na najbliższym szkoleniu z cyklu

„Bezpieczny przewóz – mocowanie ładunków”,

które 19 stycznia 2016 r. o godz. 9:00

odbędzie się w Kancelarii Prawnej Viggen sp.j. (Modlnica k.Krakowa, ul. Częstochowska 6)!

 

Celem szkolenia jest poznanie zasad prawidłowego mocowania ładunków oraz uregulowań prawnych z tym związanych.

W myśl nowych przepisów Art. 92 a.ust.1, ust. 3 pkt.5 i ust. 7 Ustawy o Transporcie Drogowym każdy podmiot biorący udział w przewozie drogowym (kierowca, nadawca, załadowca, przeładowca, spedytor, rozładowca, personel pomocniczy, organizator przewozu, zarządzający flotą) odpowiada prawnie za załadunek i mocowanie ładunku! Szkolenie poprowadzą eksperci mocowania ładunków.

 

Szkolenie skierowane jest dla:

– kierowców,

– nadawców (producentów),

– załadowców (producentów),

– przeładowców,

– spedytorów

– rozładowców,

– personelu pomocniczego,

– zarządzających flotą.

 

Szkolenie składa się z 3 części:

1. Część teoretyczna

2. Pokaz różnych środków mocujących

3. Prezentacja filmów dydaktycznych

 

Plan szkolenia teoretycznego:

1. Podstawy prawne w Polsce i w Niemczech oraz krajach UE

2. Postępowanie z pojazdem sankcje prawne w Polsce i w Niemczech oraz krajach UE

3. Prawa fizyki

4. Co i jak wozi się w Polsce i czym się to kończy… czyli polskie drogi 2004/2014

5. Cechy środków mocujących

6. Środek ciężkości ładunku

7. Przykładowy plan załadunku

8. Metody mocowania ładunków

9. Skutki nieprawidłowego mocowania (analiza przypadków)

10. Oznakowanie ładunków i środków mocujących

11. Zabezpieczenie ładunków w kontekście prawa ubezpieczeniowego

12. Nowości techniczne – targi IAA Hanower (systemy mocowania ładunków)

 
Harmonogram szkolenia:

Przywitanie 9:00 – 9:15
Zajęcia 9:15 – 10:45
Przerwa 10:45 – 11:00
Zajęcia 11:00 – 12:30
Obiad 12:30 – 13:15
Zajęcia 13:15 – 14:45
Przerwa 14:45 – 15:00
Zajęcia 15:00 – 16:30

Podsumowanie i Zakończenie 16:30 – 17:00

 

PRELEGENCI:

Mariusz Miąsko – Prezes Kancelarii Prawnej Viggen sp.j. oraz Logistics Technologies Sp. z o.o. Prawnik, specjalista krajowego i międzynarodowego prawa transportowego. Członek stowarzyszenia: „Akademia Mocowania”. Wykonawca ponad 300 audytów naprawczych w firmach transportowych.

Jarosław Kędzior – Wiceprezes Logistic Technologies Sp. z o.o. członek założyciel EUMOS – Europejskiego Stowarzyszenia Bezpieczeństwa Logistyki, (jedyny przedstawiciel EUMOS na Polskę oraz ambasador EUMOS Czech i Słowacji), Prezes „Stowarzyszenia na Rzecz Poprawy Bezpieczeństwa w Transporcie Drogowym AKADEMIA MOCOWANIA. Biegły sądowy w zakresie mocowania ładunków.

 

Koszt szkolenia:

690 zł netto/os.

590 zł netto/os. – w przypadku zgłoszenia z firmy 2 lub więcej osób

Cena obejmuje udział w szkoleniu, materiały szkoleniowe, obiad, kawa oraz certyfikat ukończenia szkolenia.

Pomagamy przy ewentualnej rezerwacji noclegu.

 

Szkolenie odbywa się pod patronatem

Stowarzyszenia Uczestników Rynku Komunikacji Samochodowej i Transportu Drogowego

NAJLEPSZA DROGA

oraz

Stowarzyszenia Na Rzecz Poprawy Bezpieczeństwa w Transporcie Drogowym

AKADEMIA MOCOWANIA

 

Więcej szczegółów i zapisy pod nr tel.: 509 982 577

e-mail: biuro1@viggen.pl

 

SERDECZNIE ZAPRASZAMY!!!