Blog prawny

Kancelaria Prawna Viggen s.c. www.kancelariaprawnaviggen.pl przygotowała w imieniu Stowarzyszenia URKS i TD Najlepsza Droga www.najlepszadroga.pl szereg zapytań do Ministerstwa Transportu odnoszących się do zawyżania stawek za korzystanie z dworców a także w zakresie podejrzenia zmowy cenowej niektórych administratorów dworców.
Modlnica, dnia 16 lipiec 2012 r.
Kancelaria Prawna Viggen s.c.
Mariusz Miąsko, Małgorzata Miąsko
ul. Częstochowska 6, 32-085 Modlnica
w imieniu: Stowarzyszenia Uczestników Rynku i Komunikacji Samochodowej
i Transportu Drogowego „NAJLEPSZA DROGA”
ul. Tyniecka 10a, Kraków
do wiadomości: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Ministerstwo Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej Warszawa
Dot: 1. analizy prawidłowości naliczania wysokości opłat pobieranych od przewoźników przez administratorów dworców autobusowych na przykładzie sytuacji w Nowym Sączu jak też opłat pobieranych w innych miastach przez innych operatorów.
2.podejrzenia uzyskania i nadużywania przez przywołanych wyżej operatorów pozycji dominującej w świetle przepisów Ustawy o ochronie konkurencji i konkurentów, oraz zaistnienia czynów nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisów Ustawy o zwalczanie nieuczciwej konkurencji zwłaszcza w zakresie zmowy cenowej.
Szanowni Państwo !
Wprowadzenie:
Zwracam się do Ministerstwa Komunikacji w imieniu Stowarzyszenia Uczestników Rynku Komunikacji Samochodowej i Transportu Drogowego „Najlepsza Droga” oraz własnej kancelarii Prawnej Viggen s.c ze sprawą bardzo istotną dotyczącą praktycznej realizacji przez gminę Nowy Sącz, (a także i wielu innych gmin)ważnego, podstawowego obowiązku prawnego, zaliczonego przez ustawodawcę do zadań własnych samorządu gminnego.
W art. 7 ust. 1 pkt. 4 Ustawy o samorządzie gminnym z dnia 12 października 2001 r./Dz. U. nr 142, poz.1591/ wśród zadań własnych gminy, a więc takich które z mocy prawa należą do jej podstawowych i najważniejszych obowiązków, znalazło się organizowanie lokalnego transportu zbiorowego na swoim terenie.
Zadanie to zostało bardzo wyraźnie skonkretyzowane w Ustawie o publicznym transporcie zbiorowym z dnia 16 grudnia 2010 r. /Dz.U. 2011 nr 5, poz13/. Ustawa ta wśród wielu innych, wprowadza pojęcie organizatora publicznego transportu zbiorowego i operatora publicznego transportu zbiorowego, oraz w sposób szczegółowy reguluje ich wzajemne stosunki.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a w/w ustawy organizatorem /tym właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej/ gminnych przewozach pasażerskich jest gmina. Równocześnie ust. 4 przywołanego art. 7 normuje, że określone w ustawie zadania organizatora wykonuje w przypadku gminy /np.: w przypadku Nowego Sącza/ prezydent miasta. Z kolei art. 8. pkt .3 ustawy do zadań organizatora zalicza zarządzanie publicznym transportem zbiorowym. Pojęcie zarządzania jest skonkretyzowane w art. 43 omawianej ustawy o publicznym transporcie zbiorowym /art.. 43 ust. 1/ jako polegające w szczególności na negocjowaniu i zatwierdzaniu zmian do umowy z operatorem oraz ocenie i kontroli realizacji przez operatora i przewoźnika usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
Pragnę zwrócić uwagę na bardzo wyraźne sformułowanie przez ustawodawcę kluczowego znaczenia negocjacji, zatwierdzenia, oceny i kontroli, w tym procesie zarządzania, wszystko to jest obowiązkiem organizatora czyli gminy. Jest to oczywiste ponieważ chodzi o dobro danej wspólnoty samorządowej, właściwą i skuteczną realizację zadania własnego gminy.
W przypadku nie wywiązania się przez gminę z tych kluczowych czynności konstytuujących proces zarządzania mamy i prawnie i praktycznie do czynienia z rezygnacją z roli organizatora publicznego transportu zbiorowego, czyli z lekceważeniem zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej.
Wykonywanie przez prezydenta miasta/ lub też w przypadku innych Gmin wójta lub burmistrza / zadań organizatora jest bardzo szczegółowo ujęte w art. 15 i następnych ustawy. Tak więc art. 15 ust.1 pkt. 5 stwierdza, że organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności między innymi na ustalaniu stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem albo zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego.
Stawki Opłat:
Kluczowe znaczenie dla wykonanie przez samorządy zadań organizatora mają przepisy art. 16 ustawy Zadania organizatora ujęte są w nim bardzo precyzyjnie, w szczególności dotyczy to stawek opłat.
To samo pojęcie /literalnie identyczne/ stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców ma zastosowanie zarówno do przypadku gdy właścicielem albo zarządzającym przystanku komunikacyjnego lub dworca jest jednostka samorządu terytorialnego czy też inny podmiot.
Negocjacje:
W przypadku jednostki samorządu terytorialnego ich wysokość ustalona jest w ust. 4 i 5 pkt. 1 i 2. W przypadku innych podmiotów będących właścicielami lub zarządzającymi przystankiem komunikacyjnym lub dworcem konieczne są przewidziane przez ustawodawcę negocjacje między tymi podmiotami a gminą.
Bez organizatora – gminy nic istotnego dla publicznego transportu zbiorowego nie ma prawa zaistnieć, niezależnie od tego kto jest operatorem. Gmina i realizujący jej zadania prezydent miasta stoją na straży interesu swojej wspólnoty samorządowej, realizując swoje prawne obowiązki, szczególnie te określone przez ustawodawcę jako zadania własne. Jest szczególnie ważne, że w art. 16 ust..5 pkt. 2 ustawodawca stwierdził, że w przypadku gdy właścicielem albo zarządzającym przystanku komunikacyjnego lub dworca jest jednostka samorządu terytorialnego, stawka opłaty za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu nie może być wyższa niż 1 złoty. W większości przypadków opłata w świetle tego zapisu może być pobierana odrębnie za wsadzenie i odrębnie za wysadzenie pasażerów. Nasuwa się pytanie- czy sens tego zapisu jest w pełni uświadomiony ? Czy Ministerstwo zgadza się z nami że taki zapis prowadzi do nadużyć i czy podziela stanowisko naszego stowarzyszenia i jest gotowe przyjąć interpretację że tak naprawdę chodzi tutaj o pełną wymianę pasażerską a nie tylko o samo zatrzymanie się ?
Taka stawka tj. nie wyższa niż 1 złoty, została uznana za rentowną ekonomicznie i opłacalną dla gminy występującej w roli operatora na etapie tworzenia prawa w Sejmie!
Dla negocjacji prowadzonych przez gminę z operatorami którymi są inne podmioty, jest to główny punkt odniesienia, można moim zdaniem przyjąć, że w granicach tejże 1 złotówki winny być prowadzone wspomniane negocjacje. Tak uważa nasze Stowarzyszenie ale czy ten punkt widzenia jest podzielany przez Ministerstwo ? Skoro bowiem kompetencje samorządów do określenia maksymalnej wartości opłat za korzystanie z dworców zawiera się w 1 złotówce za zatrzymanie to nie ma podstaw aby sądzić że upoważnienia samorządów do negocjacji wysokości przedmiotowej opłaty wykraczają poza tę ustawowo przyjętą wartość graniczną. Prosimy o jednoznaczną interpretację ministerstwa.
Pozycja Dominująca:
Jednak sprawa na tym się nie kończy. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. /Dz.U. Nr 50, poz.331/ wprowadza w art. 4 pkt 10 pojęcie pozycji dominującej tj. takiej która umożliwia danej firmie zapobieganie skutecznej konkurencji na określonym rynku. Natomiast art. 9 ust 2 pkt.1 przywołanej ustawy stwierdza, że nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na bezpośrednim lub pośrednim narzucaniu nieuczciwych cen, w tym cen nadmiernie wygórowanych… W dalszym rozwinięciu pkt 5. ust 2 stwierdza, że nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji. Moim zdaniem cała logika sytuacji zaistniałej w znacznej części gmin w tym także w Nowym Sączu w stopniu wręcz idealnym treści tego przepisu odpowiada.
Nieuczciwa Konkurencja:
Natomiast Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 26 czerwca 2003 r./ Dz.U. Nr 153, poz.1503 / stwierdza w art. 15 ust.1 i ust. 2 pkt 1, że czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorstwom dostępu do rynku w szczególności poprzez ograniczanie w istotny sposób lub wyłączanie możliwości dokonywania przez klienta zakupu u innego przedsiębiorcy…
Po przedstawieniu powyższego stanu prawnego pragnę przedłożyć w trybie interwencyjnym następującą sprawę. Dotarły do naszego Stowarzyszenia pisemne zawiadomienia od przewoźników, że administrator /operator/ dworca autobusowego w Nowym Sączu występujący pod firmą Regionalny Dworzec Autobusowy Sp. z o.o z siedzibą w Krakowie ul. Ostatnia 1 C 31 – 444 Kraków, narzucił im umowy na korzystanie z dworca, gdzie między innymi za wspomniane wyżej jedno zatrzymanie przywołany administrator pobiera opłaty w granicach od 8,50 zł do 17 zł/plus VAT 23%/, w zależności od pojemności autobusu do/od 25 miejsc siedzących. Czyli wliczając VAT w skrajnym przypadku opłata ta wynosi niemal 21 złotych. tj. dwadzieścia jeden razy więcej niż maksymalna stawka opłat przewidziana przez ustawodawcę dla gminy… Można jeszcze dodać, że kwota ta wzrasta do 24,60 zł/ w tym VAT/ w przypadku odprawy autobusu bez względu na jego pojemność. W związku z powyższym skierowałem we wcześniejszym piśmie do Pana Prezydenta Nowego Sącza następujące pytania:
1.Czym kierowano się w toku negocjacji ze spółką RDA, że wyrażona została przez gminę zgoda na tak drastyczną podwyżkę opłat dla przewoźników, jakie były argumenty finansowe spółki RDA?
2.Czy zdaniem Pana Prezydenta stan tu opisany służy właściwemu zaspokojeniu potrzeb w zakresie publicznego transportu zbiorowego mieszkańców Nowego Sącza?
3.W jakim trybie nastąpiło zatwierdzenie w gminie wyników negocjacji z spółką RDA?
4.Jaka jest ze strony gminy aktualna ocena i kontrola realizowanej przez spółkę RDA funkcji administratora dworca autobusowego w Nowym Sączu?
Istnieje w świetle przedstawionych wyżej obowiązujących przepisów prawa jak też zaistniałego stanu rzeczy /w tym treści umów zawartych między RDA a przewoźnikami/, uzasadnione podejrzenie, że niektóre gminy (w tym także Nowy Sącz) mogły faktycznie zrezygnować z ustawowej roli organizatora publicznego transportu zbiorowego lub go realizować w sposób niedostateczny.
Etapy rozwoju tej patologicznej sytuacji, polegającej na anihilacji prawa są więc teraz bardzo widoczne, tak więc: Organizator gmina przez prowadzenie nieskutecznych negocjacji /lub w ogóle brak jakichkolwiek negocjacji/ doprowadza do sytuacji, że dana firma w roli operatora uzyskuje pozycję dominującą. Wynika ona z faktu, że firma korzysta z gruntu znajdującego się w centrum miasta, które przeważnie od wielu lat w tym celu było wykorzystywane jako dworzec. Oznacza to także, że z ewentualnego innego dworca /gdyby taki się jednak pojawił /nikt z potencjalnych pasażerów nie będzie chciał korzystać. Taka pozycja stwarza okazję, można powiedzieć, wręcz propozycję nie do odrzucenia… do narzucania cen nadmiernie wygórowanych. Sytuacja taka przeciwdziała powstawaniu bądź rozwojowi konkurencji, co z natury rzeczy jest niekorzystne dla przewoźników /eliminując niektórych z rynku i wycinkowo pogarszając zaspokojenie potrzeb transportowych mieszkańców/ co w końcu w tej lub innej formie uderza w wszystkich mieszkańców gminy. A cały ten niekorzystny bieg spraw jest wynikiem zaistnienia faktycznej bierności gminy która poprzez negocjacje, do których jest ustawowo zobowiązana, winna skutecznie nie dopuścić do takiej sytuacji.
Udziałowcy RDA:
Warto tutaj przy okazji przypomnieć, że udziałowcami spółki z o.o. RDA w Krakowie jest Województwo Małopolskie, Gmina Miejska Kraków oraz…PKS w Krakowie S.A. czyli przewoźnik rywalizujący na tym rynku usług z innymi przewoźnikami !
Opisany w tym piśmie stan faktyczny może sugerować podejrzenie zaistnienia ciężkiego naruszenia obowiązującego prawa. Sytuacja taka nie powinna być nadal tolerowana zarówno przez konkretne gminy /jak na przykład Nowy Sącz/ jak i organa nadzorcze i kontrolne Rzeczpospolitej. Jestem pewien, że Ministerstwo ma w tej zasadniczej sprawie identyczne stanowisko, zarazem pragnę na koniec zadać kilka pytań:
1.Czy Ministerstwo zgadza się z Stowarzyszeniem U.R.K.S. i T.D. „NAJLEPSZA DROGA”, że opisana wyżej na przykładzie Nowego Sącza, faktyczna rezygnacja przez gminy z ustawowego obowiązku negocjacji i renegocjacji umów z operatorami jest ciężkim naruszeniem prawa, ponieważ oznacza faktyczna rezygnację z roli organizatora?
2.Czy Ministerstwo stoi na podobnym jak Stowarzyszenie U.R.K.S. i T.D. „NAJLEPSZA DROGA” stanowisku, że negocjacje cenowe winny bazować na kwocie 1zł /ustawowa dla gmin w roli operatorów stawka opłaty za jedno zatrzymanie/ a powyżej tej kwoty możemy już mówić o przekroczeniu kompetencji urzędniczych oraz o podejrzeniu zmowy cenowej?
3.Czy Ministerstwo poprze przygotowywane obecnie w Stowarzyszeniu U.R.K.S. i T.D. „NAJLEPSZA DROGA” projekty zmian nowelizacyjnych właściwych przepisów, które mają na celu: a/uściślenie zapisów prawnych tak by gminy nie były w stanie faktycznie rezygnować z roli organizatora, b/
podkreślenia wiążącej dla gmin w toku negocjacji z operatorami stawki 1 zł za jedno zatrzymanie.
4.Jakie działania nadzorcze i kontrolne planuje podjąć Ministerstwo by w trybie interwencyjnym przypomnieć gminą o ich ustawowych obowiązkach?
Proszę o szybką i merytoryczną odpowiedz.
Mariusz Miąsko
Wice Prezes Stowarzyszenia do wiadomości :
Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/94/40/Czy-administratorzy-niektorych-dworcow-mogli-dopuscic-sie-zmowy-cenowej-Zapytanie-do-UOKiK-i-Ministerstwa-Transportu/

Od 4 grudnia 2011 roku wszystkie dokumenty firmy muszą nieprzerwanie znajdować się w siedzibie firmy (a nie w bazie). Jak to osiągnąć? Kancelaria Prawna Viggen s.c. przygotowała w imieniu Stowarzyszenia U.R.K.S.i T.D. “NAJLEPSZA DROGA” zapytanie dotyczące zasad przechowywania dokumentacji firm transportowych po 4 grudnia 2011 roku. Problem ten dotyczy większości małych i dużych polskich firm transportowych i może rodzić bardzo poważne konsekwencje.
Modlnica, dnia 12 lipiec 2012 r.
Kancelaria Prawna Viggen s.c.
Mariusz Miąsko, Małgorzata Miąsko
ul. Częstochowska 6, 32-085 Modlnica
w imieniu: Stowarzyszenia Uczestników Rynku i Komunikacji Samochodowej i Transportu Drogowego „NAJLEPSZA DROGA”
w Krakowie
Ministerstwo Transportu Budownictwa
i Gospodarki Morskiej Warszawa
Dot: interpretacji stosowania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady/ WE/Nr 1071/2009 – w zakresie tematycznym dotyczącym gromadzenia w siedzibie przedsiębiorstwa transportowego wszelkich dokumentów które powinny być dostępne dla organu kontrolnego.
Szanowni Państwo !
Zachodzi pilna potrzeba realistycznej i zgodnej z formą organizacji polskich przedsiębiorstw transportowych interpretacji Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady/ WE /Nr 1071/2009z dnia 21 października 2009 r ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE w zakresie zasad przechowywania dokumentacji w siedzibie firm transportowych. Dlatego też wnosimy o udzielenie szybkiej odpowiedzi na przedstawione w naszym piśmie trzy główne zagadnienia a zarazem pytania.
W art. 5 lit. a przywołanego wyżej Rozporządzenia stwierdza się, że przedsiębiorca musi w danym kraju członkowskim posiadać siedzibę położoną w tym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy spełnione zostały warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
Intencja normodawcy europejskiego jest jasna i czytelna. Chodzi o to by w interesie zapewnienia ładu prawnego, przejrzystości działania firm transportowych, skuteczności egzekwowania prawa, maksymalnie ułatwić organom kontrolnym państwa ich pracę.
Temu ma służyć zobowiązanie by wszelkie dokumenty niezbędne do funkcjonowania znajdowały się w jej siedzibie.
Jednak w praktyce ten oczywisty wymóg w przypadku dużej części firm posiadających jeden lub kilka oddziałów lub baz transportowych rozmieszczonych w różnych częściach kraju faktycznie nie może być spełniony, lub też wymusza zachowania jedynie doraźne np.: przywóz dokumentów na żądanie kontrolera do nominalnej siedziby firmy.
W omawianym przypadku istnieją dwa główne powody, tego stanu rzeczy:
Małe firmy prowadzone w ramach jednoosobowych działalności gospodarczych siedzibę posiadają najczęściej w miejscu zamieszkania, które jest odrębne od miejsca bazy (która musi spełniać od 04.12.2012 roku szczególne wymagania). Obecnie ze względów formalnych w przypadku jednoosobowych działalności gospodarczych siedziba musi pokrywać się z miejscem zamieszkania przedsiębiorcy. Jednocześnie stworzono definicję bazy która nie musi być usytuowana w miejscowości w której znajduje się siedziba a w praktyce w wielu przypadkach będzie to wręcz niemożliwe.
W przypadku wielu firm średnich i większych, wszelka niezbędna dokumentacja o której mowa w art. 5 lit a w/w Rozporządzenia znajduje się często w wielu bazach na terenie kraju czasem oddalonych o dziesiątki a nawet setki kilometrów, które nie koniecznie muszą być/ często nie są/ jej oficjalna siedzibą a mało tego – często są nawet zaledwie bazami w rozumieniu art 9 rozporządzenia 561/2006 WE.
Z natury rzeczy, czego uważam nie ma potrzeby uzasadniać, wszelka /liczna/ dokumentacja związana z transportem samochodowym i pracą kierowców jest gromadzona w bazach transportowych, trudno sobie wyobrazić inne rozwiązanie, chyba, że chodzi o utrudnienie działalności gospodarczej.
W tym stanie faktycznym dosłowna literalna interpretacja art.5 lit. a Rozporządzenia będzie co prawda zgodna z jego treścią ale już nie z intencją europejskiego normodawcy. Chodzi przecież w Rozp. Nr 1071/2009 o ułatwienie, uproszczenie i przyśpieszenie funkcji kontrolnych państwa a nie o wymuszenie tworzenia przez firmy dodatkowej podwójnej struktury informatycznej, dokumentacyjnej itp. (co zresztą jest i tak nie możliwe technicznie) w zakresie księgowości i wszelkich pozostałych licznych przecież dokumentów, gromadzonych zgodnie z obowiązującym prawem w firmie transportowej.
Trzeba szczególnie mocno podkreślić, że w świetle przepisów Rozp.Nr 1071/2009 brak wspomnianych dokumentów w siedzibie firmy transportowej pociąga za sobą między innymi możliwość nałożenia dotkliwej kary finansowej a w pewnych okolicznościach także utraty certyfikatu kompetencji zawodowych i zezwolenia /dawnej licencji/, następstwa są więc bardzo dotkliwe, wręcz nokautujące dla firmy…
Dzieje się tak dlatego że w pkt. (7) preambuły do rozporządzenia 1071/2009 WE ustawodawca określił że państwo członkowskie siedziby powinno sprawdzić czy przedsiębiorca n i e p r z e r w a n i e spełnia warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu (…).
I to jest źródło zagadnienia ponieważ żaden przedsiębiorca który posiada bazę w innym miejscu niż siedziba nie jest w stanie spełnić owego wymogu nieprzerwanego spełnienia warunków rozporządzenia ponieważ dokumentacja księgowa, dotycząca okresów prowadzenia i wszelka inna dokumentacja nie może ze względów technicznych, proceduralnych i fizycznych znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa w sposób n i e p r z e r w a n y.
Dodatkowo w przypadku małych firm transportowych występuje jeszcze jedna okoliczność a mianowicie firmy te przeważnie zlecają prowadzenie swej księgowości wyspecjalizowanym firmom zewnętrznym prowadzącym księgowość wielu podmiotów gospodarczych. Takie rozwiązanie jest racjonalne ekonomicznie, stanowi zresztą dobitny przykład działania mechanizmów rynkowych w tym zakresie obsługi podmiotów gospodarczych. W tym przypadku trudno sobie wyobrazić że firmy te zaczną prowadzić księgowość w siedzibie ponieważ jest to nieuzasadnione ekonomicznie. W takim przypadku także wymaganie n i e p r z e r w a n e g o spełniania wymagań stawianych rozporządzeniem 1071/209 WE nie jest w praktyce spełniony.
Reasumując naszym zdaniem interpretacja ministerstwa w przedmiotowym zakresie jest pilna i konieczna zwłaszcza że, w zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w pkt. 1.6 ustawodawca za stwierdzenie opisanych powyżej okoliczności przewidział sankcje finansową w wysokości 10 tys zł za: nie przechowywanie lub przechowywanie niekompletnych dokumentów i innych nośników informacji o których mowa w pkt 16a i art 33a (…).
O jakie więc dokumenty chodzi ? Otóż są to te „wszelkie inne dokumenty” o których mowa w art. 5.lit a Rozporządzenia Nr 1071/2009. Z treści art 33a wynika że ustawodawca ma na myśli dokumenty przewidziane w art 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym czyli konkretnie dokumenty wynikające z:
a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21),
b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem,
c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub wiecej Panstw Członkowskich (Dz.Urz. L 95 z 09.04.1992, str. 1-7),
d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiającego warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemajacych siedziby w tym panstwie członkowskim (Dz.Urz. L 279 z 12.11.1993, str. 1-16),
e) rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu drogowego osób w Państwie Członkowskim (Dz.Urz. L 4 z 08.01.1998, str. 10-14),
f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2121/98 z dnia 2 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 684/92 i (WE) nr 12/98 w zakresie dokumentów dla przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.Urz. L 268 z 03.10.1998, str. 10-26),
g) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz.Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1-44),
h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,
i) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1-98),
j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71),
k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72-87),
l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.Urz. L 48 z 23.02.2011, str. 19),
m) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe,
n) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, z pózn. zm.6)),
o) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,
p) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z pózn. zm.7)),
r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879, z pózn. zm.8)), s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016),
t) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z pózn. zm.9)),
u) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859, z 2010 r. Nr 28, poz. 145 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622),
w) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368),
x) ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 227, poz. 1367), y) wiążących Rzeczpospolita Polska umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.
Z jednej więc strony na przewoźnika nakłada się obowiązek posiadania w siedzibie nieprzerwanie dokumentacji w większości wynikającej z powyższego wykazu a z drugiej jednak strony ustanawia się sankcję finansową a w praktyce wymaganie nieprzerwanego posiadania dokumentacji w siedzibie jest fizycznie w części przedsiębiorstw niemożliwy do spełnienia. Np.: wykresówki, pliki cyfrowe, dokumenty CMR, umowy, wydruki z tachografów cyfrowych, zaświadczenia działalności kierowców muszą znajdować się w bazie a nie w siedzibie ponieważ w bazie są emitowane oraz w bazie znajduje się infrastruktura do ich obowiązkowego odczytu.
Ponadto bazy są umieszczone w miejscach do których fizycznie można dojechać pojazdami ciężarowymi a siedziby często są usytuowane w takich miejscach że nie ma prawnej możliwości dojechania do nich ciężkimi pojazdami z uwagi np.: na ograniczenia prawa ruchu drogowego. Realizacja powyższych obowiązków jest w istocie niemożliwa w siedzibie, wymaganie odnoszące się
do nieprzerwanego przetrzymywania dokumentacji w siedzibie jest więc w pełnym swoim zakresie wręcz absurdalne.
Z drugiej strony wymuszenie (jako alternatywne rozwiązanie) na masową skalę zmiany nominalnych adresów siedzib firm /tak by pokrywały się z adresami baz transportowych/ oznaczało by ogromny chaos informacyjny, potrzebę bezproduktywnego powtórzenia wielu czasochłonnych i co bardzo ważne także kosztownych procedur prawnych i rejestracyjnych. Na dodatek w firmach posiadających kilka baz nie ma możliwości ustanowienia kilku siedzib.
Najważniejsze jednak jest to, że ta ogromnie kłopotliwa operacja w niczym nie polepszyła by /przejściowo nawet pogorszyła/ dostępności dla organów kontrolnych wcześniej wspomnianej obszernej i bardzo specjalistycznej dokumentacji. Dlatego też uważam, że jedynym racjonalnym rozwiązaniem jest wydanie przez Ministerstwo Transportu opinii dopuszczającej interpretację przepisów art. 5 lit a Rozporządzenia zgodnej z zasadami i istotą wykładni funkcjonalnej. Ten rodzaj wykładni prawa skupia się przede wszystkim na celu jaki przyświecał normodawcy przy uchwalaniu danego przepisu. Praktycznie oznacza to, że dokumentacja księgowa jak wszelka inna znajdować się ma tak jak dotychczas w bazach transportowych, które z punktu widzenia prawnego obowiązku gromadzenia właściwej dokumentacji winny być traktowane jak siedziby transportowe. Dobrym rozwiązaniem jest też przyjęcie interpretacji tego przepisu, że dokumentacja winna być gromadzona w siedzibie lub bazie transportowej. W moich propozycjach nie chodzi o jakiekolwiek rozwadnianie przywołanych wyżej przepisów Rozporządzenia Nr 1071/2009 WE, lecz przeciwnie o zapewnienie im skuteczności w świetle istniejącego stanu faktycznego. Alternatywą jest bezduszne i w istocie absurdalne karanie firm lub wymuszanie doraźnego przywożenia dokumentacji co na pewno nie jest zachowaniem racjonalnym godnym standardów państwa prawa. W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie o wydanie przez Ministerstwo racjonalnej interpretacji omówionych przepisów ułatwiającej funkcjonowanie przedsiębiorstwom transportowym i odpowiedź na nasze trzy konkretne pytania:
1. Jak małe firmy transportowe prowadzone w ramach jednoosobowych działalności gospodarczych mają realizować wymogi określone w art. 5 lit a Rozporządzenia Nr 1071/2009 ?
2. Jak mają to robić firmy średnie i duże których niezbędna dokumentacja znajduje się w bazach na terenie kraju a nie w ich siedzibach ?
3. Co z księgowością małych firm, która niemal zawsze do realizacji jest zlecana na zewnątrz firmy transportowej ?
Proszę o szybką i merytoryczną odpowiedz.
Mariusz Miąsko
Wice Prezes Stowarzyszenia
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/93/40/Stowarzyszenie-NAJLEPSZA-DROGA-pyta-Ministra-jak-przechowywac-dokumenty-w-siedzibie-firmy-po-4-grudnia-2011-roku/

List utworzony przez Kancelarie Prawną Viggen w imieniu Stowarzyszenia “Najlepsza Droga” do Prezesa Rady Ministrów w sprawie nielegalnie nakładanych kar został dziś na pierwszej stronie skomentowany przez gazetę “Rzeczpospolita”.

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/92/40/Jak-Rzeczpospolita-skomentowala-list-do-Premiera-wystosowany-przez-Stowarzyszenie-Najlepsza-Droga/

Modlnica, dnia 08 lipca 2012 r.
Kancelaria Prawna Viggen s.c.
Mariusz Miąsko, Małgorzata Miąsko
ul. Częstochowska 6, 32-085
Modlnica w imieniu: Stowarzyszenia Uczestników Rynku i Komunikacji Samochodowej i Transportu Drogowego „NAJLEPSZA DROGA” ul. Tyniecka 10a, Kraków Pan Prezydent Miasta Nowy Sącz Dot: pilnej konieczności renegocjacji przez Gminę Nowy Sącz wysokości opłat pobieranych od przewoźników przez administratora dworca autobusowego w Nowym Sączu krakowską spółkę z.o.o. RDA
Szanowny Panie !
Zwracam się do Pana Prezydenta w imieniu Stowarzyszenia Uczestników Rynku Komunikacji Samochodowej i Transportu Drogowego „Najlepsza Droga” oraz własnej kancelarii/,,,/ z sprawą bardzo istotną dotyczącą praktycznej realizacji przez gminę Nowy Sącz ważnego, podstawowego obowiązku prawnego, zaliczonego przez ustawodawcę do zadań własnych samorządu gminnego.
W art. 7 ust. 1 pkt. 4 Ustawy o samorządzie gminnym z dnia 12 października 2001 r./Dz. U. nr 142, poz.1591/ wśród zadań własnych gminy, a więc takich które z mocy prawa należą do jej podstawowych i najważniejszych obowiązków, znalazło się organizowanie lokalnego transportu zbiorowego na swoim terenie.
Zadanie to zostało bardzo wyraźnie skonkretyzowane w Ustawie o publicznym transporcie zbiorowym z dnia 16 grudnia 2010 r. /Dz.U. 2011 nr 5, poz13/. Ustawa ta wśród wielu innych, wprowadza pojęcie organizatora publicznego transportu zbiorowego i operatora publicznego transportu zbiorowego, oraz w sposób szczegółowy reguluje ich wzajemne stosunki. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a w/w ustawy organizatorem /tym właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej/ gminnych przewozach pasażerskich jest gmina.
Równocześnie ust. 4 przywołanego art. 7 normuje, że określone w ustawie zadania organizatora wykonuje w przypadku gminy /tu w przypadku Nowego Sącza/ prezydent miasta. Z kolei art. 8. pkt .3 ustawy do zadań organizatora zalicza zarządzanie publicznym transportem zbiorowym. Pojęcie zarządzania jest skonkretyzowane w art. 43 omawianej ustawy o publicznym transporcie zbiorowym /art.. 43 ust. 1/ jako polegające w szczególności na negocjowaniu i zatwierdzaniu zmian do umowy z operatorem oraz ocenie i kontroli realizacji przez operatora i przewoźnika usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
Pragnę zwrócić uwagę na bardzo wyraźne sformułowanie przez ustawodawcę kluczowego znaczenia negocjacji, zatwierdzenia oceny i kontroli, w tym procesie zarządzania, wszystko to jest obowiązkiem organizatora czyli gminy. Jest to oczywiste ponieważ chodzi o dobro danej wspólnoty samorządowej, właściwą i skuteczną realizację zadania własnego gminy. W przypadku nie wywiązania się przez gminę z tych kluczowych czynności konstytuujących proces zarządzania mamy i prawnie i praktycznie do czynienia z rezygnacją z roli organizatora publicznego transportu zbiorowego, czyli z lekceważeniem zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Wykonywanie przez prezydenta miasta zadań organizatora jest bardzo szczegółowo ujęte w art. 15 i następnych ustawy. Tak więc art. 15 ust.1 pkt. 5 stwierdza, że organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności między innymi na ustalaniu stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem albo zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego. Kluczowe znaczenie mają przepisy art. 16 ustawy Zadania organizatora ujęte są w nim bardzo precyzyjnie, w szczególności dotyczy to stawek opłat To samo pojęcie /literalnie identyczne/ stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców ma zastosowanie zarówno do przypadku gdy właścicielem albo zarządzającym przystanku komunikacyjnego lub dworca jest jednostka samorządu terytorialnego czy też inny podmiot. W przypadku jednostki samorządu terytorialnego ich wysokości ustalona jest w ust. 4 i 5 pkt. 1 i 2.W przypadku innych podmiotów będących właścicielami lub zarządzającymi przystankiem komunikacyjnym lub dworcem konieczne są przewidziane przez ustawodawcę negocjacje między tymi podmiotami a gminą. Bez organizatora – gminy nic istotnego dla publicznego transportu zbiorowego nie ma prawa zaistnieć, niezależnie od tego kto jest operatorem. Gmina i realizujący jej zadania prezydent miasta stoją na straży interesu swojej wspólnoty samorządowej, realizując swoje prawne obowiązki, szczególnie te określone przez ustawodawcę jako zadania własne. Jest szczególnie ważne, że w art. 16 ust..5 pkt. 2 ustawodawca stwierdził, że w przypadku gdy właścicielem albo zarządzającym przystanku komunikacyjnego lub dworca jest jednostka samorządu terytorialnego, stawka opłaty za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu nie może być wyższa niź 1 złoty. Taka stawka została uznana za rentowną ekonomicznie i opłacalną dla gminy występującej w roli operatora na etapie tworzenia prawa w Sejmie! Dla negocjacji prowadzonych przez gminę z operatorami którymi są inne podmioty, jest to główny punkt odniesienia, można moim zdaniem przyjąć, że w granicach tejże 1 złotówki winny być prowadzone wspomniane negocjacje. Po przedstawieniu powyższego stanu prawnego pragnę przedłożyć w trybie interwencyjnym następującą sprawę. Dotarły do naszego Stowarzyszenia pisemne zawiadomienia od przewoźników, że administrator /operator/ dworca autobusowego w Nowym Sączu występujący pod firmą Regionalny Dworzec Autobusowy Sp. z o.o z siedzibą w Krakowie ul. Ostatnia 1 C 31 – 444 Kraków ,narzucił im umowy na korzystanie z dworca, gdzie między innymi za wspomniane wyżej jedno zatrzymanie przywołany administrator pobiera opłaty w granicach od 8,50 zł do 17 zł/plus VAT 23%/,w zależności od pojemności autobusu do/od 25 miejsc siedzących .Czyli wliczając VAT w skrajnym przypadku opłata ta wynosi niemal 21 złotych. tj dwadzieścia jeden razy więcej niż maksymalna stawka opłat przewidziana przez ustawodawcę dla gminy…Można jeszcze dodać, że kwota ta wzrasta do 24,60 zł/ w tym VAT/ w przypadku odprawy autobusu bez względu na jego pojemność. W związku z powyższym mam do Pana Prezydenta następujące pytania: 1.Czym kierowano się w toku negocjacji ze spółką RDA, że wyrażona została przez gminę zgoda na tak drastyczną podwyżkę opłat dla przewoźników, jakie były argumenty finansowe spółki RDA? 2.Czy zdaniem Pana Prezydenta stan tu opisany służy właściwemu zaspokojeniu potrzeb w zakresie publicznego transportu zbiorowego mieszkańców Nowego Sącza? 3.W jakim trybie nastąpiło zatwierdzenie w gminie wyników negocjacji z spółką RDA? 4.Jaka jest ze strony gminy aktualna ocena i kontrola realizowanej przez spółkę RDA funkcji administratora dworca autobusowego w Nowym Sączu? Proszę o udzielenie wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie powyżej zadane pytania. Istnieje w świetle przedstawionych wyżej obowiązujących przepisów prawa jak też zaistniałego stanu rzeczy /treści umów zawartych między RDA a przewoźnikami/, uzasadnione podejrzenie, że kierowana przez Pana gmina mogła faktycznie zrezygnować z ustawowej roli organizatora publicznego transportu zbiorowego. Stan taki byłby ciężkim naruszeniem obowiązującego prawa i nie powinien być zarówno przez gminę Nowy Sącz jak i organa nadzorcze i kontrolne Rzeczpospolitej dalej tolerowany Zwracam się więc do Pana Prezydenta o pilne podjęcie ustawowego obowiązku renegocjacji umowy z administratorem dworca autobusowego w Nowym Sączu ,jak również o szybką odpowiedz na zadane w moim piśmie pytania.
Mariusz Miąsko

 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/89/40/Pismo-Stowarzyszenia-URKSiTD-Najlepsza-Droga-Do-Prezydenta-Miasta-Nowy-Sacz-w-sprawie-zawyzonych-oplat-za-korzystanie-z-dworca-autobusowego/

Na mocy postanowień rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmieniającego rozporządzenie w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 16 maja 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 561, z późn. zm.) w sposób nieco odmienny uregulowane zostało okresowe ograniczenie ruchu pojazdów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju. Okresowe ograniczenie ruchu pojazdów obowiązywać będzie zatem w okresie od ostatniego piątku czerwca do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno- wychowawczych w szkołach, a więc już od dnia 29 czerwca br. (tj. piątek), aż do 2 września br. (niedziela). Tzw. „letnie” ograniczenia ruchu pojazdów obowiązują w następujących okresach: a) od godziny 18:00 do godziny 22:00 w piątek, b) od godziny 8:00 do godziny 14:00 w sobotę, c) od godziny 8:00 do godziny 22:00 w niedzielę. Zwrócić należy jednak uwagę, iż zarówno w przeddzień (od godziny 18:00 do godziny 22:00) jak i w dniu 15 sierpnia br. (od godziny 8:00 do godziny 22:00) okresowe ograniczenia zostaną uregulowane nieco odmiennie. Ograniczenia powyższe obowiązują pojazdy oraz zespoły pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Tytułem uzupełnienia należy dodać, iż powstanie powyższych ograniczeń podyktowane jest głównie przesłankami zawartymi w art. 10 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. 1997 Nr 98 poz. 602, z późn. zm.), a to z uwagi na konieczność zapewnienia: „ochrony dróg przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych”. Powyższe ograniczenia nie mają jednak zastosowania między innymi do: 1) pojazdów uprzywilejowanych oraz pojazdów biorących udział w akcjach ratowniczych, humanitarnych oraz przy usuwaniu awarii lub skutków klęsk żywiołowych; 2) pojazdów używanych (zarówno pojazdów pustych w drodze po ładunek lub w drodze powrotnej po rozładunku): przy budowie dróg i mostów oraz przy ich utrzymaniu, do przewozu żywych zwierząt, dla potrzeb skupu mleka, zbóż lub zwierząt, dla potrzeb bezpośredniego zaopatrzenia statków morskich w paliwo, materiały olejowe, olej smarowy, części zamienne oraz wodę pitną, do przewozu sprzętu transmisyjnego stacji radiowych i telewizyjnych, do przewozu sprzętu dla obsługi imprez masowych, w związku z organizacją tych imprez, do przewozu prasy stanowiącej znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej, do przewozu lekarstw i środków medycznych, do przewozu przesyłek w ramach działalności pocztowej stanowiących znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej, w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym, do przewozu towarów niebezpiecznych w ilościach, dla których wymagane jest oznakowanie pojazdu tablicami ostrzegawczymi barwy pomarańczowej, do przewozu artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, określonych w załączniku do rozporządzenia, stanowiących znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej, do przewozu betonu oraz pomp do jego tłoczenia, do przewozu odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, do przewozu towarów wyładowanych z wagonów na stacji kolejowej, w promieniu 50 km od tej stacji, w transporcie kombinowanym, dla potrzeb bezpłatnych medycznych badań profilaktycznych; 3) pojazdów wolnobieżnych używanych do prac rolnych i ciągników rolniczych; 4) pojazdów powracających z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego lub do odbiorcy przewożonego ładunku, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 5) pojazdów, które wjechały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza terminami lub godzinami obowiązywania zakazu, w odległości do 50 km od miejsca przekroczenia granicy, oraz oczekujących na granicy na wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawa prawna: 1) rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmieniającego rozporządzenie w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 16 maja 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 561, z późn. zm.) 2) rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 31 lipca 2007 r. (Dz.U. Nr 147, poz. 1040) 3) ustawa Prawo o ruchu drogowym z dnia 2 czerwca 2005 r. (Dz.U. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.)

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/88/40/Przypominamy-od-tego-weekendu-obowiazuja-okresowe-ograniczenia-w-ruchu/

Kancelaria Prawna Viggen s.c. na zlecenie Stowarzyszenia U.R.K.S i T.D. “NAJLEPSZA DROGA” www.najlepszadroga.pl wystąpiła do Prezesa Rady Ministrów z prośbą o interwencję wobec nakładania niesłusznie zdaniem Stowarzyszenia nadmiernych kar przez I.T.D. za przejazd po drodze krajowej bez opłaty. Stowarzyszenie postanowiło interweniować u Premiera wskutek braku reakcji na wcześniejsze interwencje w tej sprawie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Treść pisma znajduje się w załączniku.

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/87/40/Pismo-Do-Premiera-w-Sprawie-Kar-Nakladanych-Przez-I-T-D/

W związku z wejściem w życie w dniu 9 czerwca 2012 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. tytułem zwrócenia szczególnej uwagi Przewoźników na nowe regulację przypominamy, iż wprowadzony zostaje nowy taryfikator punktów karnych, a w nich szczególnie istotne naruszenie polegające na przewozie osób pojazdem nieprzeznaczonym lub nieprzystosowanym do tego celu bądź w liczbie przekraczającej liczbę miejsc określonych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu albo wynikających z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu niepodlegającego rejestracji. I tak za niewłaściwy przewóz osób taryfikator przewiduje następujące liczbę punktów: przewóz jednej osoby z naruszeniem przepisów to 1 punkt ; przewóz 2 osób z naruszeniem przepisów to 2 punkty, przewóz 3 osób z naruszeniem przepisów to 3 punkty, itd. Górna zaś liczba punktów za ten rodzaj czynu uregulowana została jako: “10 osób lub więcej”, za które to naruszenie przewidziano maksymalnie 10 punktów karnych. Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (potocznie zwany, nowym taryfikatorem punktów karnych) (Dz.U. 2012 Nr 0, poz. 488).

Związek Komunalny w Olkuszu “Komunikacja Międzygminna” posiada już opracowany opracowany plan transportowy dla komunikacji zbiorowej na terenie Związku na podstawie wymagań ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Jest to jeden z pierwszych planów transportowych w Posce przygotowanych w tym trybie. Plan obecnie jest w fazie “wyłożenia” – więcej na ten temat na stronie: http://www.przeglad.olkuski.pl/index.php/aktualnosci/6441-projekt-planu-transportowego-gotowy-czeka-nas-rewolucja-w-komunikacji.

http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/85/40/Kancelaria-Prawna-Viggen-s-c-przygotowala-PLAN-TRANSPORTOWY-dla-Zwiazku-Komunalnego-w-Olkuszu/

Powiem Ci jak Ty i Twoja firma w możecie po 1 stycznia zwolnić się odpowiedzialności za nieprawidłowości !
Niezwykłe praktyczne szkolenia dla kadry zarządzającej w Kancelarii Prawnej Viggen s.c. My uczymy wyłacznie rozwiązań konkretnych zagadnień. ZAPRASZAMY NA SZKOLENIE – NAJBLIŻSZY WTOREK.
 
poznaj moje doświadczenie i zobacz dlaczego zrobię najlepsze szkolenie:
– ponad 7 lat obsługuję prawnie branżę transportoweą,
– sporżądziłem ponad 1000 odwołań od decyzji administracyjnych,
– wdrożyłem ponad 220 procedur naprawczych (audytów) prawnych w firmach transportowych,
– wykonałem ponad 160 opracowań prawnych,
– przygotowałem 20 audycji radiowych poświęconych prawu w transporcie
– przeszkoliłem kilka tysięcy osób kadry transportowej oraz kierowców,
– przeszkoliłem kilka tysięcy kierowców (6500 kierowców w stałym nadzorze),
– od lat wykonuję ewidencję czasu pracy dla kilkudziesięciu firm transportowych – wiec jestem także praktykiem,
– zdalne (na odległość za pomocą mojego oprogramowania) prowadzę nadzór nad dokumentacją dla firm transportowych (około 50 tys. rekordów)
– wykonałem wiele tysięcy telefonicznych oraz mailowych porad pranych dla kierowców i właścicieli firm transportowych,
– od lat współpracuję ze stowarzyszeniami transportowymi: PSPD, MZMPD, PSPA, MSPO, DSPM, KPT, “Najlepsza Droga”, OSKC oraz wieloma innymi
– zdefiniowałem oraz przyczyniłem się do wyeliminowania wielu istotnych błędów prawnych w ustawodawstwie transportowym,
– jestem autorem programów komputerowych dla transportu: Wirtualny Audytor, Bus Manager, Symulator 561, VLX, Koniczynka. (www.inventsoftware.pl)
– jestem współzałożycielem Stowarzyszenia URKSiTD “Najlepsza Droga” i “Klub Polskiego Trakera”,
– jestem prawnikiem – więc na szkoleniach obalam mity i bajki funkcjonujące w branży transportowej
– układam prawo w procedury i uczę praktycznych rozwiązań ponieważ mam bardzo duże doświadczenie…
Zapraszam Cię na szkolenie na którym w ciągu kilkunastu godzin nauczę Cię i pokażę Ci jak szybko i skutecznie zmienić Twoją firmę. Poczujesz jakie to może być proste dzięki mojej pomocy.
Przekarzę Ci całe moje pozytywne doświadczenie i dzięki temu bedziesz czuł się bezpieczny i zobaczy że Twoja firma będzie bezpieczna jak nigdy dotąd. Dzieki zobaczysz że Twoja firma ma przewagę nad konkurencją….a o to w tym biznesie chodzi…
daj sobie pomóc…
Mariusz Miąsko
 
http://kancelariaprawnaviggen.pl//news/84/40/Powiem-Ci-jak-Ty-i-Twoja-firma-w-mozecie-po-1-stycznia-zwolnic-sie-odpowiedzialnosci-za-nieprawidlowosci/

Zaświadczenie lekarskie a wymóg orzeczenia lekarskiego zgodnie z Ustawą o transporcie drogowym. Kolejny raz ustawodawca naraża przewoźników na niezawinione kary pieniężne, pozostawiając organom kontroli luz interpretacyjny…

Ustawa o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 (Dz.U. Z 2007 Nr 125, Poz. 874, ze zm) nakłada na właścicieli firm transportowych obowiązek posiadania w dokumentacji pracowniczej kierowców kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych (art. 39l ust. 1 pkt 3b)
Kwestia orzeczeń psychologicznych została uregulowana przepisami wykonawczymi w postaci Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 września 2007(DzU. 2007 Nr 178, Poz. 1264), które zawiera stosowny wzór skierowania na badania psychologiczne kierowców oraz wzór orzeczenia psychologicznego.
Natomiast w stosunku do orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy nie określono aktualnych i stosownych wzorów skierowania ani orzeczenia. Ustawa o transporcie drogowym w art. 39 j ust. 2 wskazuje, że badania lekarskie powinny być wykonywane w zakresie i na zasadach określonych w Kodeksie Pracy, o czym jeszcze mowa niżej.

W związku z faktem, że przewoźnik ma obowiązek przechowywać ORZECZENIA lekarskie, a lekarze wystawiają w większości ZAŚWIADCZENIA, rodzi to ryzyko nałożenia przez ITD kary w wysokości 500 zł za każdy brak odpowiedniego dokumentu.
 
Ważnym w tej kwestii aktem prawnym jest Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dn 07.01.2004 w sprawie badań lekarskich kierowców (…) Dz.U.2004 Nr 2 Poz. 15 – które zawiera wzór takiego orzeczenia lekarskiego wymagany dla kierowców. Sprawa jednak się komplikuje z powodu wskazania w Orzeczeniu lekarskim właściwej podstawy prawnej do jego wydania, tj, Art. 122 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Z 2003 Nr 58 Poz 515, ze zm), w którym czytamy:
“Art.122.1.Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega (wyłącznie):
1)osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;
2)osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia;
3) kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli:
a) uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,
b) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu;
4) kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia;
5) osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem, skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności;
6) kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.”
Katalog ten nie zawiera przypadku w którym kierowcy wygasa ważność orzeczenia lekarskiego lub świadectwa kwalifikacji i istnieje potrzeba uzyskania kolejnego ważnego orzeczenia.
Powstaje więc pytanie na jakim formularzu lekarz powinien w takiej sytuacji wystawić orzeczenie poświadczające brak przeciwwskazań dla kierowcy czynnego zawodowo ?
Praktyka dowodzi, że uprawnieni lekarze często stosują “zwykłe” zaświadczenia, wówczas pracodawca musi zwrócić szczególną uwagę, czy takie zaświadczenie zawiera odpowiednie dane, takie same jak orzeczenie a mianowicie:
– KATEGORIE PRAWA JAZDY JAKIE POSIADA KIEROWCA

• data następnego badania
• pieczęć lekarza uprawnionego o treści :

“imię i nazwisko
lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami
nr zaświadczenia …… wydanego przez Wojewodę ……”
Jeżeli w przypadku kontroli przez ITD na drodze lub w siedzibie przedsiębiorstwa, stwierdzony zostanie brak odpowiedniego orzeczenia lekarskiego – zwrócić uwagę należy na fakt, że katalog kar (załącznik do Ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001) wyraźnie wskazuje:
 

A więc nie wymienia wprost kary za “brak orzeczenia”. W takich okolicznościach należy wyjaśnić co to są “odpowiednie dokumenty” lub “dokumentacja w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne”. Skoro Ustawa o transporcie drogowym z jednej strony w art. 39 l nakłada na przewoźnika obowiązek posiadania kopii orzeczeń, a z drugiej w art. 39 j ust. 2 odsyła do Kodeksu Pracy w zakresie badań lekarskich i katalog kar nie wymienia “braku orzeczenia”, więc przyjąć można, że organy kontrolne ITD poza orzeczeniami lekarskimi muszą również respektować Zaświadczenia lekarskie zawierające kompletne dane. A ewentualny zarzut ITD, że zamiast Orzeczenia jest zaświadczenie (spełniające wszystkie wymogi formalne zgodnie z Ustawą o transporcie drogowym) można skutecznie odeprzeć, powołując się np na §3 ust.4 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 (Dz.U. 96 Poz. 69 Nr 332 ze zm.), który mówi
“4. Orzeczenia lekarskie są wydawane w formie zaświadczeń (…)”
Ten pogląd ma dodatkowe uzasadnienie w fakcie, że zgodnie z art. 229 § 8 KP Minister Zdrowia wydał Rozporządzenie, ale nie określił odrębnego wzoru orzeczenia na okoliczność kontynuacji uprawnień do kierowa pojazdem kierowców.
Reasumując, ustawowym obowiązkiem przewoźnika jest posiadanie w dokumentacji pracowniczej kierowców kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a w przypadku wystawienia przez lekarza Zaświadczenia lekarskiego, musi ono spełniać wszelkie wymogi formalne orzeczenia.

Kancelaria Prawna Viggen s.c.
www.kancelariaprawnaviggen.pl